
یادت هست زیر همین درختِ همیشهبهار مینشستیم؟ چه خاطراتی با هم میساختیم! چه شبهایی که صدای خندههایمان تا آسمان میرفت، نغمههای عاشقانهات در گوشم میپیچید، نسیمِ ملایم صورتمان را نوازش میداد و ماه شاهدِ خوشبختیمان بود.
حالا من ماندهام و درختِ همیشهبهار و سکوتی که جز نالههایم، صدایی از ما به آسمان نمیرساند. با دلی خسته به ماه خیره میشوم؛ همان ماهی که روزی شاهدِ خوشبختیمان بود و اکنون شاهدِ تنهاییام است.
شاپرکی بر دستم نشست. با دیدنش، ذرهای امید در دلم جوانه زد. از عمقِ جان نالیدم: «ای شاپرک، به حالم رحم کن.»
او شادمانه برخاست و در حالی که دورم میچرخید، مرا در نور محاصره کرد و گفت: «ای دلشکسته، جان بخواه؛ آرزویت را بگو تا به آسمان ببرم.» قلبم از نو تپید.
با لبخندی که بعد از رفتنت فراموشم شده بود، گفتم: «آرزوی مرا به باد بسپار و بگو: همانطور که بوی پیراهنِ یوسف را به کنعان آوردی و چشمِ یعقوب را روشن کردی، دلِ مرا هم با بوی پیراهنِ سفرکردهام روشن کن.»
شاپرک هلهلهکنان به سوی آسمان پرواز کرد.
و من، زیر درختِ همیشهبهار، به انتظارِ بوی پیراهن ماندم.