
این روزها، تنم یخبسته است؛
چون بیدی لرزان، پناه میجویم به آغوشِ گرمِ تو.
نفسم، در نبودِ هوای تو به شماره افتاده،
چشمانم، به نگاهِ لطیفِ تو دوخته شده،
گونههایم، چشمبهراهِ بوسهای شیرین،
گوشهایم، تشنهی صدای دلنوازت،
موهایم، منتظرِ نوازشِ دستهای پینهبستهات،
و دلم، محبتی بیکران میخواهد…
بابا، مامان…
ای کاش…
ای کاش برای دلتنگی هم دارویی بود