روزگار مرا از زیباترین لحظههای کنار شما بودن محروم کرد؛

از محبتهای بیمنتتان، از آغوش گرم و امنتان و از نفسهای معطر و گرمتان. از نوازشهای دستهای پینهبستهتان که چون گهوارهای آرامم میکرد، و از نگاههای سرشار از عشقتان. از بوسههای شیرینتان که به جان خستهام جان تازه میداد، و از لبخندهای ناب و خاصتان…
اکنون من ماندهام و حسرتی که در جانم ریشه دوانده است.