
هر بار که سرِ سفره مینشینم،
هنوز پچپچ دعای پدرم، چون
نسیمی دلنواز در گوشم
میپیچد و آرامشِ دریا را به
جانم میریزد.
مانند تشنهای که دنبال یک
جرعه آب میگردد، با شوقی
بیقرار سرم را بلند میکنم، به
امید دیدن چهرهی دلنشین
پدرم؛
اما افسوس، سرابی بیش نبود.
تنها ردِ پایی از خاطرات بر جای
مانده و جای خالیِ او، که هر بار
بر حسرتهایم در این سفره
میافزاید.
قلبم در تنگنای نبودنش
میفشارد...