
بار سفر بستی…
به دلِ بیقرارم فکر نکردی…
در سکوتِ شب، زیرِ نورِ ماه، نشستهام و نبودنت امشب بیش از همیشه به چشم میآید. از دلتنگی، بغضی چون طنابی ضخیم دورِ گلویم پیچیده و راهِ نفسم را بسته است. من که نمیدانستم حسادت یعنی چه، این روزها حتی به طبیعت هم حسادت میکنم. با چشمهای بارانی به آن صنوبرِ خوشبخت خیرهام؛ بادی که با مهر و محبت تنش را نوازش میکند و او شاخههایش را، همچون موهای ابریشمِ دختری شادمان، در دشتی پهناور، فارغ از هر غم، با دلبری به رقص درمیآورد و دلِ باد را میرباید.
باد با عشق در گوشش نغمهای عاشقانه زمزمه میکند و صدای خندههایشان، چون موسیقیِ بیکلام، در جهان میپیچد. از دیدن این وصال، قلبم تیر میکشد.
ای…
کاش…
من جای صنوبر بودم