برای سالیان دراز، اکثر مباحث مربوط به بینایی ماشین در دو رنگ سیاه و سفید صورت می گرفت. حتی امروزه هم اکثر دستگاه های مربوط به بینایی ماشین و پردازش تصویر فقط با دو رنگ سیاه و سفید کار می کنند. اما، تحت موقعیت ها و شرایط خاص، سنسور و دوربین تشخیص رنگ، می تواند کاربرد های خیلی زیادی داشته باشد. علاوه بر کاربرد، این سنسور ها می توانند فواید بالایی هم برای شما داشته باشند. به خصوص در ده سال اخیر، میزان استفاده از دوربین تشخیص رنگ در بینایی ماشین تا حد بسیار زیادی افزایش یافته است.
علت این امر، قوی شدن دوربین تشخیص رنگ و الگوریتم های پشتیبانی کننده این جریان می باشند. ولی همچنان برای انتخاب بهترین دوربین تشخیص رنگ، شما باید با یک سری مفاهیم اساسی آشنا باشید تا مشکل خاصی برایتان به وجود نیاید. برای انتخاب یک دوربین قوی، شما در ابتدا باید به دنبال بهترین مدل برای کار خود باشید. یک دوربین تشخیص رنگ در دو دسته بندی اصلی به فروش می رسد. دوربین اسکن محیطی و دوربین اسکن خطی.
یک دوربین پردازش تصویر محیطی، موقعی مورد استفاده قرار می گیرد که آیتم هایی که در حال بررسی هستند، رنگ ها، شکل ها و انواع گوناگونی دارند. مثلا وقتی که شما در حال پردازش محصولات سه بعدی همچون میوه، بردهای کامپیوتری و جعبه ها هستید، شما باید در دوربین های محیطی استفاده کنید.
دوربین های پردازش خطی موقعی کارآمد هستند که شما در حال پردازش محصولات یک شکل در صف های طولانی هستید. شما از این دوربین ها می توانید برای پردازش یک ردیف طولانی از یک محیط خاص استفاده کنید. مثلا سیب را در نظر بگیرید. هنگامی که شما می خواهید کیفیت نهایی سیب تولید شده را بررسی کنید، باید از دوربین های پردازش خطی استفاده کنید. چرا که این دوربین ها می توانند عملکرد بهتری در این موقعیت داشته باشند.

بیایید قبل از بررسی دوربین تشخیص رنگ، نقش خود رنگ را بررسی کنیم. مسلما پردازش رنگ فعالیت ساده ای برای افراد متخصص در زمینه بینایی ماشین به حساب نمی آید. با تکامل هایی که بدن انسان یافته است، چند میلیون رنگ مختلف را می تواند تشخیص دهد. این توانایی، باعث شده تا انسان ها به دنبال راهی قوی برای انتقال این پردازش تصویر به درون ماشین ها نیز باشند. ساخت اطلاعات یک رنگ با استفاده از دوربین، دیگر مسئله بدیهی شده است. در یک دوربین معمولی، اطلاعات تصاویر دریافت شده و این اطلاعات به رنگ خاکستری تبدیل می شوند. سپس، در اختیار الگوریتم و سیستم بینایی ماشین قرار خواهند گرفت.
برای تشخیص رنگ، در ساده ترین حالت، یک دوربین تشخیص رنگ معمولی به اطلاعات 4 پیکسل نیاز دارد. اطلاعات این 4 پیکسل با استفاده از الگوریتم Bayer تبدیل به اطلاعات رنگ می شود. نام این فرآیند Debayering است. به علت مباحث درون یابی، اطلاعات به دست آمده از ماتریکس های 2 در 2 که 4 پیکسل را تشکیل می دهند، خیلی ضعیف است. در عوض، اکثر سیستم ها از ماتریس های 3 در 3 استفاده می کنند. یعنی به جای 4 پیکسل، 9 پیکسل پردازش شده و اطلاعات آنها دریافت می شود. درون این فرآیند، هم سخت افزار و هم نرم افزار باید به درستی عمل کنند. چرا که هماهنگی بین این دو عامل باعث می شود تا یک دوربین تشخیص رنگ قوی ساخته شود.
برای مشاهده ادامه مطلب این لینک را مطالعه کنید.