26 سال از اولین خبری که نوشتم گذشته است، در روستایمان خبرنگار مجله پیام روستا بودم. سال 1374 خبر دادم که کشاورزان روستای ما گندم و جو برداشت کردهاند، زمینها امسال کمی باران خورده بودند و حاصل بد نبود... نوشتم که چند کمباین به روستا آمده و اول جو را درو کردند و بعد سراغ گندمها رفتند و حالا 26 سال است که مینویسم... هر روز خدا نوشتهام و روزی نبوده که ننوشته باشم. هنوز هم خوشحالم که از روستایمان در گوشهای دور افتاده از این گستره بزرگ نوشتن را شروع کردم و هنوز هم آنجا مینویسم...
زجر و زحمت بسیاری کشیدهام، اما هیچ وقت مجیز نگفتم، هیچ وقت بیخود تعریف کسی را ندادم الا اینکه سزاوار باشد. از روزی هم که قرار شد حرفهای بنویسم، پایم را از گلیم سیاست ایران برداشتم تا احیانا دم کسی را له نکند، هر چند برخی دمها آنقدر دراز بود که از گلیم کوچک ما بیرون میشد. در این سالها سعی کردم فقط صادقانه بنویسم، برای مردم بنویسم و همه آرزویم این بود که ایزد به این قلم چنان قدرتی بدهد که برای ایرانِ عزیز بنویسم، ایرانِ دوستداشتنی، ایرانِ عزیزتر از جانم بنویسم....
معلم بسیار داشتهام، گاهی اوقات دوستان میپرسند که ما چه کنیم که مانند تو بنویسیم، هر چه فکر میکنم که چیزی بیشتر از دیگران داشته باشم، به نظرم نمیرسد. آموختن و یاد گرفتن را از خلال نوشتن یافتهام، از درون واژههایی که ثانیه به ثانیه بر لوح سپید پدیدار میشود و رقص میگیرد، جان میگیرد و حرفها پشت سر هم ردیف میشوند تا اینکه جملهای جان بگیرد که معنایش بشود کرد... مانند همین جملات که بدون هیچ فکری دارد نوشته میشود، به ناگهان نوشته شد در حالی که هیچ تصمیمی نداشتم.
نمیدانم حس خبرنگار بودن را چگونه میشود منتقل کرد، شغلی که سر بر دار روزگار دارد و نه آبی در آن یافت میشود و نه نانی... شاید ناندانی برای برخیها شده باشد که قلم میفروشند تا روزگار بگذرانند و بسیار از این جماعت میشناسم اما خودم نه، دهها هزار خبر، گزارش، تحلیل و یادداشت نوشتهام، صدها مصاحبه گرفتهام و بیش از 10 هزار صفحه روزنامه منتشر کردهام، مدیرمسوول، سردبیر، خبرنگار و... بودهام و هیچ شغلی را در نوشتن بهتر از خبرنگار بودن نیافتهام، اما چه باید کرد که گاهی اوقات تلخترین خبرها را اولین بار شنیدهام و دستم برای نوشتنش لرزیده است....
دوستانی داشتهام که الان ندارم، نمیخواهم نام بیاورم، اما هیچ وقت فراموششان نمیکنم، دوستانی که کنارشان مشق میکردم، الفبای نوشتن را یاد میگرفتم، در عمرم به جز دست پدر و مادر و معلمهایم را نبوسیدم، هر چند در برابر بزرگتر به رسم ادب سر خم میکنم، اما در برابر اهل قدرت هیچ وقت... و ای کاش برخی از آن دوستانِ معلم بودند تا دستشان را میبوسیدم که راه را از چاه یادم دادند. یادم دادند که نوشتن چیست و چگونه میشود با به هم وصل کردن حروف واژههایی خلق کرد که ناخودآگاه رقص میگیرند...
روزی از روزهای جنگ 33 روزه، نشسته بودم و خبر مینوشتم پیش از آن هم نوشته بودم زیاد هم نوشته بودم که تصمیم بزرگی گرفتم... البته تصمیم اصلی را از قانا گرفتم، از روزی که هنوز دیر به دیر مینوشتم و دنیا مانند امروز نبود. آن روز کشف کردم که ایرانِ من، ایرانِ ما باید ابرقدرت شود، بزرگ است و باید بزرگتر شود. آن روز فهمیدم که آن جنگ همه چیز آینده را تعیین میکند و تصمیم گرفتم برای همیشه، تا زنده هستم برای کشورم بنویسم. مقاومت را بخشی از وجود و پاره تن ایران میدانستم و از آن زمان تا به امروز با افتخار نوشتهام و تا میتوانم مینویسم.
نمیدانم که خبرنگار باید روز داشته باشد یا نه، اما وقتی فکرش را میکنم که چقدر خبرنگار در طول این سالها جانشان را از دست دادهاند از خودم خجالت میکشم، به خصوص وقتی به یاد دوستانم میافتم که در سوریه، عراق، یمن و افغانستان از دست دادم. یاد آنها را هم گرامی میدارم، دعا میکنم اگر روزی خواستم دنبال آنها بروم در حال نوشتن خبر پیروزی نهایی ایران عزیزم باشم، روزی که قرار شد بروم، جا پای میلیونها شهیدی بگذارم که رفتند تا ایران من بماند و من و ما امروز با افتخار از آن بنویسم.
شاید بزرگترین افتخارم این باشد که شهروند ایران هستم، این افتخاری است که آن را یکی از موهبتهای ایزدی میدانم. شهروند ایران بودن، برای ایران نوشتن، در راه ایران مردن... اینها را باید به یاد داشت. در کانال صدها خبرنگار حضور دارند و در محضر بسیاری از آنها افتخار شاگردی داشتهام. این روز را به همه آنها تبریک میگویم، باشد که در راه حق، حقیقت و گفتن از انسانیت و عدالت ایزد یکتا به همه ما توفیق دهد. آمین