امروز دوباره با اتفاق های دورو برم ،از یه دید مختلف از یه جهت دیگه به زندگی نگاه کردم،مهم ترین عامل اینکه یه آدم کل عمرش با خودش تو جداله چیه!اینکه کل عمرش غصه میخوره و دوس داره جای یه آدم دیگه باشه،چرا یه فرد کل عمرش طوری زندگی میکنه و باور های داره که پدر مادرامون و گذشتگانمون میگن درسته ،با اینکه یه چیزی از ته دلمون یه حس شادی و کم داریم ولی باز طبق روال گذشته پیش میریم تا عمرمون تموم شه و زمان مرگمون میفهمیم کل عمرمونو تو نادانی به سر بردیم و با امید اینکه یه شانس بهمون رو کنه کل سال های زندگیمونو منتظر موندیم اما همه اینا بخاطر چیه،چرا میترسیم رویای بزرگمون حتی اگه غیر ممکن باشه رو بگیم،بزار من بهت بگم کل این نارضایتی و ناتوانی ها پشیمانی در لحظه مرگ بخاطر نداشتن اراده و عرضه تو زندگیمونه