لئاندروی عزیز
این نامه را در حالی که از خودم خشمگین هستم برایت مینویسم. چالشی که در نامهی قبلی برایت نوشته بودم، بعد از ۱۳ روز با شکست مواجه شد و همین موضوع من را ناراحت و عصبانی کرد. البته که مقصری جز خودم وجود ندارد. نمیفهمم چه بر سرم آمده.
دو هفتهی سختی را پشت سر گذاشتم. یا شاید هم بهتر باشد بگویم ماه سختی را پشت سر گذاشتم. بعد از آنکه پدرم کمرش را جراحی کرد، مدام با پذیرایی از مهمانها و کار درگیر بودم. نمیدانی چقدر خسته کننده بود. حتی نزدیکیهای نیمهشب هم مهمان میآمد و من نمیتوانستم اعتراضی بکنم یا چیزی بگویم.
بعد از آن هم، مادرم کمرش را جراحی کرد و با به عهده گرفتن مسئولیتهای خانه، تا حدی فرایند مادر شدن را طی میکردم. مادر بودن بسیار سخت و طاقتفرساست؛ روحیهای فولادین میخواهد. خبری هم از استراحت و فضای شخصی نیست...
به تازگی که سرم کمی خلوت شده، شروع به خواندن کتاب جدید و جالبی کردهام. خالکوب آشویتس داستان پسر جوانی به اسم لودویگ آیزنبرگ، معروف به لالی است که در یکی از اردوگاههای کار اجباری آلمانِ نازی در لهستان، در زمان جنگ جهانی دوم، روی ساعد چپ آدمهایی که به اردوگاه آورده میشوند عددهایی خالکوبی میکند؛ کدهایی که بیانگر هویت هر یک از آنهاست. از آنجا که این کتاب بر اساس واقعیت نوشته شده است، گاهی موقع خواندن وحشت میکنم که چنین جنایتهایی، زمانی واقعا اتفاق افتادهاند. درک این موضوع برایم دردناک است که بشر، تا چه اندازه میتواند نسبت به همنوع خود بیرحم و سنگدل باشد.
بگذریم... آن چالشی که با شکست مواجه شد را فردا دوباره از سر میگیرم. این بار روزشماری میکنم تا مبادا فراموشم شود. به خودم اثبات میکنم که میتوانم از پس این تصمیم و هر تصمیم دیگری بر بیایم. هر زمان که فرصتش پیش بیاید هم، از پیشرفت کار با تو صحبت خواهم کرد.
تو را به خدا میسپارم و امیدوارم مراقب خودت باشی.
دوستدار تو،
سوپرنوا.