لئاندروی عزیزم،
نمیدانی چه هفتهی شلوغی داشتم. دیگر از دیدن آدمها سیر شدهام. روزانه دهها چهرهی مختلف میبینم و با بعضیها چند کلمه حرف میزنم و بعضیها را نادیده گرفته و از کنارشان رد میشوم. از این ارتباطات سطحی، هیچ خوشم نمیآید. دلم میخواهد در گوشهای دنج بنشینم، یک نفر آشنا هم روبهرویم باشد، چای بنوشیم و ساعتها حرف بزنیم.
امروز اما در خانه ماندم. بسیار از فضای شخصیام و سکوت خانه احساس رضایت میکردم. دوست داشتم تا ابد در همان ساعتها، تنها، بمانم. اما افسوس که این احساسات خوش دوام زیادی نداشتند و در طی دو روز آینده هم، باز باید با خیل عظیمی از انسانها در ارتباط باشم. لئاندروی عزیز، ارتباط با آدمها مقولهای سخت و بس پیچیده است. اما به هر زحمتی هم که باشد، میخواهم آن را برای خودم آسان کنم.
امروز افکار گوناگونی به ذهنم میرسیدند. مثل نسیم میآمدند، روحم را خنک میکردند و میرفتند. ناگهان همهشان در یک نقطه به هم میرسیدند و مثل یک طوفان در جایجای مغزم پخش میشدند. به برخی بها میدادم و برخی دیگر را پس میزدم.
میخواهم به تو بگویم که تصمیماتی برای آیندهام گرفتهام؛ تصمیماتی که نیازمند عزم و ارادهای قوی است. این کاری است که میخوام و باید آن را به انجام برسانم اما میدانی لئاندروی مهربانم... دیدگاهم نسبت به خودم بسیار مشوش و متزلزل شده. نمیدانم به واقع چطور هستم و چگونه نیستم. مطمئن نیستم از پس این کار بر میآیم یا نه. اما همانطور که میدانیم، تزلزل پایهی ثبات است. شاید این تصمیم باعث شود به تصویری با ثبات از خویش برسم.
فردا روز سختی در پیش دارم. گویی محل کارم قرار است شلوغتر از همیشه باشد. از خداوند برای خودم طلب صبر و برای تو طلب سلامتی میکنم مهربانم.
دوستدار تو
سوپرنوا.