نامه‌ی نهم.

لئاندروی عزیز

حدود یک سال از رویایی که درباره‌‌ات دیدم می‌گذرد؛ رویایی که هنوز هم به وضوح روز اول مقابل چشمانم است. از همان موقع تا به امروز، این معما در ذهنم می‌چرخد و من راهی جز نادیده گرفتنش ندارم.

چیزهایی که درباره‌ی تو در آن خواب فهمیدم، اگر واقعی باشند، احتمال به وقوع پیوستن دیگر وقایع آن رویا را بیشتر می‌کنند. بارها شده که رویاهایم، صادقانه از آینده با من حرف زده‌اند و اگر این یکی هم با من صادق بوده باشد... افسوس که کلید این قفل تنها در دست توست و من، نمی‌توانم در جهت گشودنش اقدامی انجام بدهم.

به هر صورت، این روزها بیش از هر زمان دیگری در افکار و خیالاتم پرسه می‌زنی و هزار راه را در نظر می‌گیرم که به کمک خودت، به حقیقت این ماجرا پی ببرم اما چند ثانیه بیشتر طول نمی‌کشد که تصمیمم عوض می‌شود و ترجیح می‌دهم ارزش و غرور خودم را حفظ کنم و از مشکلات احتمالی جلوگیری کنم.

امروز روز مزخرف و سختی بود. گاهی درک کردن دیگران برایم سخت و ارتباط داشتن با آنها طاقت‌فرسا می‌شود. نمی‌دانم چطور چشم‌شان را روی خطاهای خودشان می‌بندند و من را متهم می‌کنند. دیگر نه تحمل رفتار غیر منطقی‌شان را دارم، نه تحمل حرف‌هایشان را.

دلم می‌خواد بروم به جایی هرچه دورتر، بهتر. مدتی طولانی تنها بمانم و با هیچ بنی‌بشری ارتباط نداشته باشم تا بلکه بتوانم رنگ آرامش را به اعصاب و روانم هدیه کنم. انسان‌های حق به جانب حالم را به‌هم می‌زنند.

کاش تو هم مثل من، به سکوت و خلوت در جایی بکر و دور از هیاهو علاقه‌مند باشی؛ به یک زندگی ساده و ساکت، دور از آدم‌هایی که می‌شناسیم. نمی‌فهمم با این همه رنج و مصیبتی که در دنیا وجود دارد، چرا روان من را بیش از همه چیز، آدم‌ها باید خدشه‌دار کنند.

از این که در هر نامه ردپایی از نفرتم نسبت به انسان‌ها به جا می‌گذارم، متاسفم اما دوست دارم تمام افکار و احساساتم را صادقانه با تو در میان بگذارم.

در ضمن، تو خود بهتر می‌دانی که آدم‌های خوب از حیطه‌ی این تنفر خارج هستند؛ آدم‌های صبور و مهربان و یاری دهنده، آدم‌های باهوش و لایق و محترم. آدم‌هایی شاید شبیه به تو.

چشم‌های نازنینت را می‌بوسم.

دوست‌دار تو،

سوپرنوا.