نامه‌ی دهم.

لئاندروی خوب من،

روزی که گذشت، روز خوبی بود. در خانه ماندم و برنامه‌ای نوشتم و سعی کردم به آن پایبند باشم. شکر خدا همه چیز خوب پیش رفت و این باعث خوشحالی من شد. لذتِ در خانه ماندن را، لذتِ تکمیل لیست برنامه‌ها دوچندان می‌کند.

تصمیم گرفتم تغییراتی در زندگی‌ام ایجاد کنم و با کوتاه کردن موهایم شروع کردم. قد موهایم به نصف مقدار قبلی رسید اما از این بابت ناراحت نیستم، آخر موهایم مرده و کم‌حجم شده بودند. از طرفی به تازگی یک چالش نود روزه را برای ترک یک عادت شروع کرده‌ام که سه روز موفقیت‌آمیز را پشت سر گذاشته و هشتاد و هفت روز دیگرش باقی مانده.

اگر دوست داشته باشی باز هم بشنوی، باید بگویم که مثل رود در جریان هستم و از این بابت راضی‌ام. روحم بسیار شاد و درونم آرام است. سعی می‌کنم از محدوده‌ی راحتی‌ام خارج شوم و کارهایی که منتقد درونم معقتد است نمی‌توانم انجام دهم، انجام بدهم. مثل همان اقدام روز سه شنبه، که منصرف شدم و عبور کردم، اما برگشتم و با هم رو در رو شدیم... من و چیزی که مدت‌ها فکرم را مشغول کرده بود.

دوست دارم همینطور پیش بروم لئاندرو، دوست دارم روز به روز بیشتر و بیشتر رشد کنم. بیشتر بفهمم، بیشتر درک کنم، بیشتر احساس کنم و بشوم همان تصویری که از خودم در نظر دارم. همان چیزی بشوم که به آن افتخار می‌کنم. امیدوارم روزی بیاید که در این مسیر، همراه و هم‌قدم شویم و شانه به شانه‌ی هم مبارزه کنیم.

لئاندروی عزیزم، باید بگویم که متوجه شده‌ام تو انسان منظمی هستی و این مرا به وجد آورد. محیط کار تو بسیار مرتب و سازمان یافته است، و همینطور لباس‌هایت. از چشم‌هایت پیداست که نظم درونی قدرتمندی هم بر وجودت حکم‌فرماست. البته اگر نباشد هم، تو آن را مدیریت می‌کنی و آن نظم را در هر کجا که باشی، به وجود می‌آوری. اعتراف می‌کنم که این ویژگی تو من را شیفته می‌کند؛ اینکه هرکاری را با دقت و نظم و در حد کمال انجام می‌دهی.

امید دارم موقعیت‌هایی پیش بیایند که بتوانم تو را، هرچه بیشتر و بهتر بشناسم.

با احترام،

سوپرنوا.