
در دفتر دکتر بردلی نشسته بودم،دوباره روی همان صندلی.این بار بوی خنک ساحل و دریا در دفتر پیچیده بود . لیوان قهوه ای روی میزش بود،که بویش تا نزدیکی بینی من میآمد.دکتر بردلی با لبخند گفت:«عصر بخیر،جنیفر.»و دوباره تلاش ناکامم برای لبخند زدن:«عصر بخیر دکتر بردلی.»کمی ابروهایش را کج کرد:«خب..میخواستم ازت یه درخواستی بکنم..راستش،اینکه منو دکتر بردلی صدا میزنی برام..خب،یکم برام معذب کنندست.میشه بهم بگی لوییس،یا لویی..؟»سر به نشانه تایید تکان دادم:«حتما..دکتر لوییس،راستش رو بخواین،باید راجع به چند تا علامت جدید بهتون بگم»اینبار سگرمه هایش در هم رفتند:«گوش میکنم.»گفتم:«خب،راستش...»
دکتر با دقت حرف هایم را گوش داد،و بعد به این نتیجه رسید که:«لرزش و بیحس شدن دستات بخاطر حس گناه مضاعفیه که داری.رشته های عصبیت افکارت رو به جای جای بدنت منتقل میکنن،و خب بالاخره یه جا اون ها اثر خودشون را میذارن.و در مورد صداها..خب،باید ببینیم بازم تکرار میشن یا نه.سعی کن بهشون فکر نکنی.اگر ادامه دار بودن،بیشتر بررسی میکنم و دارو تجویز میکنم.»سری به نشانه تصدیق تکان دادم و بعد گفتم:«راستی دکتر بردلی..نه،چیزه،دکتر لوییس،امروز دو تا کار باعث شدن یه مدت کوتاهی حس بَدَم از بین بره..پیانو زدن و خوردن غذاهای محبوبم..اما بعدش با شدت بیشتری برگشتن.شما چی فکر میکنید؟این کارها رو متوقف کنم یا ادامه بدم..؟»دوباره لبخند زد:«راستش،بنظرم باید این کارها رو انقدر زیاد انجام بدی که فرصتی برای برگشتن احساس گناهت باقی نمونه.برو سراغ کارهایی که قبلاً دوست داشتی،و کارهای جدید رو امتحان کن.بنظر من،سرکار رفتن رو هم امتحان کن.باور کن مشغله های کاری حس گناهت رو کمتر میکنه؛خصوصا که اون بچه،یه بچه بود و نمیتونست سرکار بره و اون حس رو تجربه کنه.خب،حاضری بریم سراغ سوالاتمون؟»به نشانه تصدیق سر تکان دادم.جرعه ای از قهوه اش نوشید:«پس شروع میکنیم!»
این بار با بابا آمده بودم.آرام تر میراند و بوق نمیزد.دقت کرده بودم که آن کتونی ها را نپوشم،تا آن احساس مضخرف دوباره برنگردد.بابا صدای موسیقی را بیشتر کرد:«این آهنگ محبوب تو و کانر بود،یادته؟»لبخند محوی روی لبم نقش بست.وقتی او ده سالش بود و من هشت سالم،این آهنگ محبوبمان بود.دلم برایش تنگ شده است.دلم میخواهد سخت در آغوشش بگیرم و موهایش را بهم بریزم،دلم میخواهد سرش غر بزنم که چرا سهم غذای مرا خورده و دلم میخواهد یکبار دیگر خندان ببینمش.رویایش نابود شده..رویای من هم نابود شده.
/خوبم./
چه کلمه عجیبی،و چه دروغ بزرگی.چه حسی دارد وقتی به برادرت میگویی خوبم،وقتی اصلا خوب نیستی؟؟این احساس جایی بدتر می شود که پاسخ میگیری/منم همینطور./.او هنوز چیزی درباره تصادف،درباره من،درباره حال من..او چیزی نمیداند.فقط میداند کاری پیش آمد و نتوانستم آن روز برای دیدنش بروم.نمیداند آن کار مرا،بهتر بگویم،ما را(من،بابا و مامان را)زیر و رو کرده است.لپتاپم روی تختم،دقیقا جلویم قرار گرفته.داشتم رزومه کاری تنظیم میکردم که پیام کانر به دستم رسید:«احوال شما،جنی خانوم؟»جوابش را که دادم و جواب که گرفتم،پرسیدم:«خوشحالی که داری برمیگردی خونه؟»سه نقطه روی صفحه موبایل ظاهر شد،و بعد پیامش:«معلومه!این چه سوالیه که میپرسی؟»سوالاتمهم عجیب شده بودند.نوشتم:«هیچی»و گوشی را خاموش کردم.پرده پنجره را کنار زده بودم و ماه از پشت شیشه خودنمایی میکرد.ماه...عاشق ماه بودم.عاشق نور نقرهفام و لطیفش،که سراسر وجودم را در بر میگرفت و رازهایم را در عمق قلبش نگه میداشت.شببیداری هایم،گریه هایی که در موقعیت های مختلف در بالشتم خفه شده بودند؛کتاب هایی که یواشکی تا ساعت چهار صبح بیدار میماندم تا بخوانمشان..لپتاپم را برداشتم.نزدیک طاقچه پنجره ام رفتم و داخلش نشستم.سرم را به کناره دیوار،تکیه دادم.نور ماه،موهایم را نوازش میداد..رزومه ام را کامل کردم و درخواستم را فرستادم.باید کاری میکردم..