
دلم برای خود قدیمیم تنگ شده.حدود ده روز است که خودم نیستم.دلم برای آن روزهایی که حالم خوب بود تنگ شده.برای آن روزهایی که میتوانستم فارغ از دنیا،پشت پیانوی کلاسیک مشکی رنگم بنشینم و ‹بتهوون› بنوازم.برای آن روزهایی که کانر،برادرم پایش آسیب ندیده بود و شبها با من بیرون میآمد تا در محوطه سبز نزدیک خانه یک ساعت بدویم و حرف بزنیم،شوخی کنیم و بخندیم...بعد که برگشتیم،بعد از شام برویم و من پیانو بزنم و او آواز بخواند.صدای گرم و زیبایش با هر موسیقیای خوب میشد.اما مدتی است که بیمارستان است و مشغول مداوای پایش.مامان میگوید پسفردا مرخص میشود.اما من میترسم.او نباید منِ شکسته را ببیند.منْ شکستن خودم را حس کردم،و حتی صدایش را شنیدم.من از درون خورد شده بودم،و دیگر قابل التیام نبودم.مامان غذاهای محبوبم را پخته،اما به زور چیزی از گلویم پایین میرود.وقتی به این فکر میکنم که کریس کوچولو،میتوانست الان پشت میزی در خانه اش بنشیند و منتظر غذای گرم مادرش باشد،اما الان نمیتواند...هیچ چیزی از گلویم پایین نمیرود.هیچکاری از دستم ساخته نیست.همه چیز را اینطور تصور میکنم که:«کریس کوچولو باید الان مشغول این کار میبود،نه من.»دو ساعت دیگر باید مطب دکتر بردلی باشم و هیچ توضیحی برای سه علامت جدید موجود در تحول روحی ام ندارم.در طول شب با صدای شکستن شیشه از خواب می پرم و در طول روز هر چند ساعت یکبار با بی حس شدن دستانم مواجه میشوم.مامان جای استراحتم را به اتاق خواب اصلی انتقال داده تا دیگر پله ها را بالا و پایین نکنم.خودش و بابا در اتاق من میمانند.بابا فعلا مرخصی گرفته تا وقتی کانر از بیمارستان مرخص شد مواظب او باشد و به مامان سخت نگذرد.دلم برای مامان میسوزد.روی تخت نشستهام و تلویزیون تماشا میکنم.سینی غذای یخ کرده،هنوز روی پاهایم قرار دارد..صدای در اتاق به گوش میرسد:«میتونم بیام تو،عزیزدلم؟»پدرم است.صدای همیشه شاد و متعجبش چند روزی است که جایش را به صدایی غم بار و آرام داده.کانر دیگر نمیتواند رویای بازیکن فوتبال شدنش را برآورده کند،و من..هعی.سعی میکنم صدایم شاد بنظر برسد:«بیا داخل،پدر!»در را باز میکند و با یک فلاسک دمنوش وارد میشود.وقتی سینی غذای دست نخورده و قاشق و چنگال تمیزم را میبیند،آهی میکشد:«چرا غذاتو نمیخوری عزیزدلم؟مامان کلی پای گاز وایساده تا برات بپزدشون.»به زور و با این فکر که باید حداقل زحمت مادرم را بی جواب نگذارم قاشقم را در پیاله سوپ فرو میبرم و در دهان میگذارم.طعم فوقالعاده سوپ شیر و قارچ،در دهانم میپیچد.احساس عذاب وجدانم گویی برای چند لحظه از بین رفت و لذت جایش را گرفت.چشمانم را بستم و زیرلب گفتم:«محشره!»صدای خنده بابا جهانم را روشن میکند؛اما این احساس خوب فقط تا زمانی ادامه دارد که غذایم تمام میشود.وقتی همه غذاهای توی سینی را میخورم،عذاب وجدان دوباره برمیگردد،بیش از پیش.فلاسک دمنوش را از روی میز عسلی برمیدارم و از سرش مینوشم.طعم آویشن و عناب و عسل میدهد،کمی هم آبلیمو.بابا کنارم روی تخت مینشیند و کانال های تلویزیون را بالا و پایین میکند و روی یک شبکه نگه میدارد:«اینجا رو نگاه کن،جنی.»سر بالا میکنم و به صفحه نمایش تلویزیون نگاه میکنم..دختر جوانی،احتمالا کمی کوچکتر از خودم،شاید بیست ساله،داشت پیانو مینواخت.آهنگی از بتهوون بود..دلم پر کشید برای پیانوی مشکی رنگم.دلم خواست پشت صندلی چرمیش بنشینم و آن کلید های سیاه و سفید را با ترتیبی معجزه وار فشار بدهم،تا معجزه واقعی از درونش متولد شود.صدای روح انگیز پیانو،سر انگشتان ظریفی که بین کلید ها میلغزند و در حرکتند..از جا بلند شدم و به سمت طبقه بالا رفتم،گویی روحی تازه به بدنم دمیده شده بود.در اتاقم را گشودم و به سمت پیانو رفتم.تنها چیزی که در آن لحظه درونم وجود داشت،شوق بود.لمش دوباره کلید ها،مسحورم کرده بود.من در آوای موسیقی غرق شدم..و دیگر چیزی را حس نکردم.