دفتر کار دکتر بردلی،بوی جنگل میداد.بویی خنک و تازه،که احساس خوبی به آدم منتقل میکرد.روی صندلی جلوی میزش نشستم.چهره مهربانی داشت،درست مثل قاضی بردلی.لبخندی تحویلم داد و گفت:«سلام،دوشیزه میلر.حالتون چطوره؟»سعی کردم لبخند بزنم،اما نشد:«ممنونم جناب.»یک پوشه از روی میز کارش برداشت و دکمه اش را باز کرد:«خب..ما اینجا یه سری اطلاعات داریم..تصادف؟با یه پسربچه ده ساله..۲۶ سالتونه.. مشکلاتتونم بی‌خوابی،حس عذاب وجدان،حساسیت روی سر و صدا،بغض..خب،بزاریدبا چند تا سوال شروع کنیم.سوال اول:مدام توی ذهنتون فکر میکنید که شاید اگر فلان کارو نمیکردید،یا شاید اگر دیر تر پایین می‌رفتید رو تکرار میکنید؟به این فکر میکنید که کاش دیرتر پایین می‌رفتید..؟»اشک های لامصب.دوباره شروع به ریختن کرده اند.میدانم اگر حرفی بزنم صدایم در نخواهد آمد،بلکه هق‌هق شنیده خواهد شد؛بنابراین فقط به نشانه مثبت سر تکان می‌دهم.به نشانه تاسف سری تکان می‌دهد:«جنیفر،من اینجام که کمکت کنم..سعی نکن جلوی گریه تو بگیری!»اشک هایم سرازیر شدند و هق‌هقم قابل شنیدن.دیگر نمی‌شود پنهانش کرد.من داشتم از هم می‌پاشیدم،مانند شیشه ای که یک تکه سنگ بهش خورده باشد...
مامان سعی دارد کمتر بوق بزند.بعد یک مشاوره یک ساعته از مطب دکتر رفته بودیم..مطمئن بودم پاشنه کفش راست مامان یکی دو سانت کوتاه تر شده است.سرم را به شیشه تکیه داده ام،خنکای شیشه همیشه برایم آرامش بخش بوده.نگاهم به کتونی هایم است.همان هایی هستند که آن روز پوشیده بودم..دست هایم شروع به لرزیدن می‌کنند.لرزش دست؟این یکی دیگر سابقه نداشت..بی‌خوابی و بغض و... بود،ولی لرزش؟نه!باید جلسه بعدی به دکتر بگویم.مامان ناگهان پیچید،به سمت چپ خم شدم.موسیقی جاز از بلندگو های ماشین پخش می‌شد.پاهایم یخ کردند.سرم درد می‌کند.چشمانم سیاهی رفت،و دیگر چیزی نفهمیدم.آخرین چیزی که شنیدم،صدای خرد شدن شیشه بود..
با سردرد شدیدی از خواب بیدار شدم.چشمانم می‌سوزند و دست و پاهایم سوزن سوزن می‌شوند و بی‌حسند.اولین چیزی که توجهم را جلب کرد،سقفی سفید و نورانی و بویی شبیه بوی سرم و آمپول بود.از آن بو هایی که در درمانگاه ها همیشه به مشام می‌رسد.سر چرخاندم و اطرافم را نگاه کردم.یک پرده توری درمانگاه دورم را گرفته بود و چیز زیادی را نمی‌فهمیدم.صداها برایم ناواضح بودند.تنها چیزی که خوب متوجهش میشدم،صدای چک چک سرمی بود که بهم وصل بود.پرده کنار رفت و پرستاری سفید پوش بالای سرم آمد:«اوه!خداروشکر که به هوش اومدی.»بعد با ذوق به بیرون از پرده قدم گذاشت و گفت:«به‌هوش اومده!»مامان دوان دوان به سمت تخت درمانگاه دوید.صدای پاشنه ساییده شده اش روی سرامیک درمانگاه تق تق میکرد و منعکس می‌شد.با چشمانی قرمز بالای سرم آمد:«بالاخره به هوش اومدی!سکته کردم..خداروشکر!»و بوسه ای به سرم زد.با صدایی گرفته ازش پرسیدم:«چی..چیشد؟چه اتفاقی افتاد..؟»مامان با دلشوره و این‌پا و آن‌پا کردن گفت:«خب..راستش دیر یه پیچ رو دیدم.تند پیچیدم و تو خم شدی و سرت خورد به دنده..سعی کردم با گرفتن دستت بلندت کنم،اما فهمیدم دست و پاهات خیلی سردن و وقتی اونا رو فشار دادم چیزی نفهمیدی،انگار سِرّ شده باشن.واسه همین آوردمت بیمارستان..»دست و پاهای بی حس.این هم از یک دردسر جدید.حالا دست و پاهایم شروع به گز گز کرده بودند،حس داشت بهشان برمیگشت.از مامان پرسیدم:«ولی..من توی ذهنم صدای خورد شدن شیشه شنیدم..شیشه ای شکست؟»مامان با قیافه ای متعجب نگاهم کرد:«چی؟شکستن شیشه؟از چی حرف میزنی؟»شنیدن صدا های غیر واقعی.عالی شد!دیگر رسما داشتم روانی میشدم.
بردلی.
