منتظرم.انتظار...انتظار و انتظار.درد میکشم.پاهایم هنوز سِرّ و بی‌حس بودند.قاضی،هیئت منصفه و دادخواه داخل سالن دادگاه بودند و تماشاگران(و البته متهم و وکیل مدافع که من و آقای جونز باشیم)بیرون سالن منتظر اعلام حکم.سرم،درد می‌کند.آقای جونز پاهایش را با ریتمی مرتب و آرام به زمین میکوبد..نگهبان به سالن بیرونی آمد:«تماشاگران،به سالن برگردید.متهم،به همراه وکیل مدافع خودتون،دنبال من بیاین.»چی؟دنبال..دنبال نگهبان؟مگر نباید می‌رفتیم و حکم رو می‌شنیدیم؟؟آقای جونز آرام و با متانتی در شأن یک وکیل،در کنار من و نگهبان راه می‌آمد.بدعنقِ مودبی بود.نگهبان ما را از زیر طاقی سنگی و زیبا رد کرد و از درب چوبی مجلل و زیبایی گذراند.یک سالن دادگاه دیگر؟چه اتفاقی در حال وقوع است؟؟اینجا قاضی دیگری هست.شخصی اعلام کرد:«به عالیجناب،قاضی اعظم،جناب آقای بردلی ادای احترام کنید.»من،جونز و نگهبان سر خم کردیم.قاضی بردلی،مسن تر از قاضی کلی به نظر میرسید.چشمان مهربان آبی و نافذی داشت.دوست داشتنی به نظر میرسید،مثل پدربزرگ ها.با صدایی که متمدن تر و آرام تر از تصورم بود،گفت:«بشین دخترجان!دادخواه برای چی ازت شکایت کرده؟»مثل آدم حرف میزد،نه مثل ماقبل تاریخی ها؛پس خودم هم مثل آدم حرف زدم:«سلام،عالیجناب..من..من به پسر کوچکی ماشینم رو زدم که فقط ده سالش بود..ولی..ولی اون تصادف..همه چیز دست به دست هم دادن..چرخ لق،گروه اسکیت بازها،دنده عقب اومدن من از پارکینگ،دررفتن چرخ کریس کوچولو...من هیچوقت خودمو نمیبخشم!!!»قاضی عینکش را برداشت.بعد در گوش معاونش چیزی پچ‌پچ کرد و گفت:«تو عفو گرفتی.هم توسط هیئت منصفه،هم توسط قاضی کلی،و هم توسط خود دادخواه.امیدوارم زندگی خوبی داشته باشی دخترجان!»و با ابهت و شکوه از سالن خارج شد.روی زمین افتادم و شروع به هق‌هق کردم.کنترل کنترل اشک هام دست خودم نبودند.من با باری سنگین بر روی دوشم از اینجا میرفتم...یک عمر حبس،در قبال مدتی محدود آزادی.من تا پایان عمر آزاد بودم،اما احساس گناه حتی پس از مرگ هم گریبانم را رها نمی‌کرد.آقای جونز داشت عرق را از پیشانی‌اش پاک میکرد و نگهبان سیخ منتظر ایستاده بود.دستم را به یک صندلی تماشا تکیه دادم و بلند شدم.به سمت بیرون از سالن(با همراهی نگهبان)حرکت کردیم.حالا من یک شادِ غمگین بودم؛یک آزادِ محبوس!..از زندان فارغ شده بودم،اما از خودم نه.از میله ها،نگهبانها و زنجیر ها آزاد شده بودم،اما از احساس گناه و بی‌خوابی و بغض کمین کرده در گلویم نه..جونز گره کراواتش را شل کرده بود و سلانه سلانه دنبالمان می‌آمد.حالا به یک عنقِ مودبِ خستهٔ شاد تبدیل شده بود،که بار سنگین وکیل من بودن را به دوش می‌کشید.او عنق مهربانی بود.یک‌وکیل خوب.اما وکیل های خوب هم می‌توانند بدعنق باشند...!
باز هم این صدای مضخرف.بوووق،بوووق!توی اتوبان،توی خیابان،توی خانه،همه جا این صدای مضخرف به گوش می‌رسد.صدای بوق ماشینهایی که جان را از آدم ها می‌گیرند..!عهد بسته ام دیگر رانندگی نکنم.نه،من دیگر هرگز پشت فرمان ماشین نخواهم نشست.مادرم هم دارد بوق می‌زند.اگر خودم رانندگی نکنم،کس دیگری باید این کار را برایم انجام بدهد،و خب حالا دریافتم مادرم گزینه درستی نیست.دور چشمانم را سیاهی گرفته و هنوز کنترلی روی اشک های بی سر و سامانی ندارم که هر آن ممکن است جاری بشوند.جونز یک روانشناس به مادرم معرفی کرد؛و الان در راه کلینیک روانشناسی این خانم/آقا هستیم.نمیدانم زن است یا مرد،ولی فامیلی اش را میدانم.نام خانوادگی‌اش،بردلی است.درست مثل همان قاضی مهربان که به پدربزرگ می‌مانست،تا یک قاضی...!
بالاخره رسیدیم.ترافیک سرسام آور و وحشتناک،سرم را درد آورده بود.یک زن حدودا چهل ساله در جایگاه منشی نشسته بود و داشت روی کاغذ یک پرونده،چیزی می‌نوشت.به یاد لحظه ای افتادم که مادرم داشت گریه میکرد،چون نمی‌توانست(بهتر بگوییم،اصول ذهنیش بهش اجازه نمی‌داد)خودش من را درمان کند.مادرم حالا روانشناسی بود که داشت روانی میشد...زن به بالا،بعد به من و بعد به مادرم نگاه کرد.توی سالن انتظار،بوی شیرینی شکلاتی پیچیده بود و سخت میشد جلوی دل‌غشه رفتن را گرفت.روی سنجاق سینه زن نامی حک شده بود:مارتا مارلون.خانم مارلون،کمی صاف تر نشست:«میتونم بپرسم اسمتون چیه؟اینطوری میتونم بهتر بهتون کمک کنم.»مامان با عذاب وجدانی محسوس در صدایش گفت:«به نام جنیفر میلر وقت گرفتم.»پایش را با اظطراب و با ریتمی تند به زمین میزد و پاشنه کفشش تق‌تق سردرد آوری به وجود آورده بود.صدایی آرام و مردانه،با لحنی نسبتا دوستانه و البته مودب،از پشت یک در از جنس چوب بلوط به گوشم خورد:«اوه،خانم مارلون،میشه لطفا دوشیزه میلر رو تا اتاقم همراهی کنید؟»پس روانشناس بردلی یک مرد بود.مامان دستم را مدت کوتاهی در دستش فشرد.حالا تند تر و محکم تر پاشنهٔ کفشش را به زمین میکوبید...
