
هنوز احساس گناه وجودم را فرا گرفته.نمیتوانم..نمیخواهم!حق من مرگ است.اما نمیخواهم..هنوز زود است.خودم را گم کرده ام.احساس میکنم باید بمیرم،ولی نمیخواهم.مثل ماهی ای هستم که دوست دارد به دریا برود،اما در عین حال میخواهد با موج رود،به ناکجا سفر کند.آقای جونز داشت کنار گوشم صحبت میکرد،اما من هیچ کدام از کلماتش را نمیفهمیدم.دو مامور بازوهایم را گرفتهاند.سرم گیج میرود.دور چشمانم،اندازه کیف باد کرده..صدای هیئت منصفه دادگاه،در گوشم می پیچد.صدای جونز،بم و دور به نظر میرسد:«هی..جنیفر؟دوشیزه جنیفر میلر!حواست کجاست؟؟»سرم را تکان تکان دادم.صدایم را صاف کردم:«اهمم..حواسم هست آقای جونز.»آهی کشید:«فکر کنم هیچ کدوم از حرفامو نشنیدی؛نه؟»کمی خجالت کشیدم:«نه..ببخشید.»عینکش را روی بینیاش بالا داد:«به طور خلاصه؛حقیقت رو بگو.فقط حقیقت.بدون هیچ تغییر و کم و کاستی.هر جا وکیل رقیب بهت حمله کرد،من هستم.اصلا دخالت نکن.و حواست به بازیهای احساسی موکل رقیب هم باشه...»از در دادگاه گذشتیم.در جایگاه متهم ایستادم،دست هایم یخ کرده بود.قاضی وارد دادگاه شد:«همگی به احترام عالیجناب،قاضی محترم،اقای کِلِی به پا خیزید.»تماشاگران و هیئت منصفه از جا برخاستند.قاضی نشست و گفت:«لطفا بنشینید.دادخواه،موضوع خود را مطرح کند.»وکیل خانواده اندرسون از جایش بلند شد.مادر و پدر کریس کوچولو،با لباس های مشکی و ظاهری ساده در جایگاه دادخواه ایستاده بودند.پاهایم شروع به لرزیدن کردند.آقای جونز،با اقتداری شکننده در جایگاه وکیل مدافع بود و سعی میکرد به من نگاه نکند.وکیل خانواده اندرسون،شروع به صحبت کرد:«درود به عالیجناب.علت شکایت موکل من،تصادف این خانم(به من اشاره کرد)با پسر کوچک ده سالشونه.این خانم با نهایت بیدقتی و بیحواسی،به پسر کوچک و بیگناهی ماشینشون رو زدن،که آینده درخشانی در انتظارش بود..»کنترلم را از دست دادم و اشک هایم بر گونه هایم ریختند.به یاد حرف آقای جونز افتادم که گفت در دام بازی های احساسی آنها نیفتم.اشک هایم را پاک کردم و صاف تر ایستادم.دیگر حرف هایشان را نمی شنیدم..با صدای چکش عدالت قاضی،به خودم آمدم:«حرف های شما رو شنیدیم.از وکیل مدافع میخوام که به جایگاه بره و از متهم،دفاع کنه.»سعی کردم تمرکز کنم.احتمالا قرار بود از من سوالاتی بپرسند.آقای جونز با قدم های محکم به جایگاه رفت و شروع به صحبت کرد:«درود؛عالیجناب.در دفاع از موکلم،باید ذکر کنم که او در حال حاضر با بدترین حالت روحی اینجا ایستاده.با احساس گناه،دست و پاهای یخ کرده و بیرمق..و چشم های پف کرده حاکی از بیخوابی.احساس بدی دارد.حس میکند خودش لایق زندگی نیست،چون آن کودک دیگر زنده نیست.احساس میکند نباید نفس بکشد،چون این اکسیژن سهم کس دیگری بوده..از جناب قاضی تقاضا دارم که اجازه بِدَن موکلم،خودش صحبت کنه..!»چی؟!چرا من..؟داشت خوب صحبت میکرد،اما ناگهان پای من را باز کرد.قاضی مرا فراخواند.چشم هایم را بستم و نفسی عمیق کشیدم..یکی از نگهبانان تا سکو همراهی ام کرد.صدایم را صاف کردم:«درود به عالیجناب...من،جنیفر لیلی میلر؛رسما اعلام میکنم که این تصادف،غیر عمد و در نهایت بیاطلاعی بود..من،از شدت احساس گناه،نمیتونم شبها بخوابم.نمیتونم با احساس خوب نفس بکشم..تا دم دار،با پای خودم رفتم،ولی برگشتم.هم سلولی من،شاهد این قضایاست.اون بچه..میتونست الان راه بره،نفس بکشه،غذا بخوره،بخنده...ولی الان اینجا نیست.من اون لحظه رو مدام جلوی چشمهام میبینم.میخواستم برم بیمارستان،دیدن برادرم،کانر میلر.سوار ماشینم شدم و در پارکینگ رو زدم.یه گروه بچه ده،یازده ساله داشتن اسکیت سواری میکردن.منتظر شدم که تموم بشن،رد بشن..من اون پسر کوچولویی رو ندیدم که از گروهش عقب مونده بود،بخاطر اینکه چرخ اسکیت بردش لق شده بود..اون چرخ در رفت،کریس کوچولو کنترل اسکیتش رو از دست داد،و من در حال دنده عقب بیرون اومدن از در پارکینگ بودم....»اشک امانم را برید.صورتم خیس شد و قاضی از نگهبان خواست به من کمک کند تا به جایگاه متهم برگردم و اجازه داد که بنشینم.بعد،دوباره چکش عدالت را به میزش کوبید،اتاق پر از همهمه شده بود:«سکوت!نظم دادگاه رو رعایت کنید.»سرم را به سمت جایگاه شاکی برگرداندم.مادر کریس کوچولو با چشمانی خیس و پر از غم،هنوز به جایگاه دفاع زل زده بود..