
شاید نباید آن روز تصمیم به دیدنش میگرفتم.ایکاش نرفته بودم.نباید با آن سرعت ژاکت سفیدم را برای پوشیدن انتخاب میکردم.شاید اگر مدتی بیشتر برای انتخاب کفش هایم اتلاف وقت میکردم آن اتفاق نمیافتاد.شاید اگر مادرم مجبورم میکرد که من زباله ها را دور بیاندازم آن اتفاق نمیافتاد.شاید الان من پشت این میله ها نبودم و با این وکیل بد عنق،آقای جونز بحث نمیکردم و مجبور نمیشدم با جزییات اتفاقات آن روز شوم را برایش شرح بدهم.آنوقت سر تکان دادن های ناامیدانه اش را نمیدیدم.شاید فریاد نمیزدم که:«چرا حرفامو باور نمیکنیننن؟من بیگناهمم!همه چیز...یه تصادف بود!شبا از عذاب وجدان نمیتونم بخوابم!!چرا باور نمیکنی..؟چرا..» و بعدش از شدت درماندگی به اشک ریختن متوسل نمیشدم.اگر آن روز،اصلا اگر آن لحظه در پارکینگ را باز نکرده بودم و دنده عقب نیامده بودم.اگر همهچیز یک ثانیه دیرتر اتفاق افتاده بود..شاید من الان اینجا نبودم.
بعد از اینکه با وکیلم صحبت کردم و کنترل خودم را از دست دادم،و بعد از اینکه مامور مرا دوباره به این سلول تاریک و نمور برگرداند؛به این فکر افتادم که «من اون بچه رو،آیندشو،زندگیشو..امید ها و ناامیدی هاشو..همه رو نابود کردم.همهش تقصیر منه.» اگر آن پسر بچه؛اگر کریس کوچولو با اسکیت بردش آن لحظه جلویم ظاهر نشده بود،اگر چرخ اسکیتش شل نبود..چشم هایم را میبندم:«بس کن جنیفر.نفس عمیق بکش!به خودت مسلط باش.»من حالا فرزند تراپیست و روانشناسی بودم که خودش داشت روانی میشد.دلم میخواهد از خودم آزاد بشوم.من درون خودم گیر افتادهام.صدای آرام هم سلولی بدبخت تر از خودم به گوشم خورد:«هی،تو صد در صد از اینجا میری بیرون رفیق.این منم که تا ابد اینجا میپوسم.تو هنوز تا دادگاهت مونده،اما من چی؟هه!من سه سال پیش به چهل و پنج سال حبس محکوم شدم.دیگه واسه من،امیدی نیست.همه امیدها الان مال توعه.امیدوار باش دختر جون!»سرم را به دیوار تکیه دادم:«من لایق امید نیستم..اون باید الان سرشار از امید میبود!»سرش را تکان داد:«همه لایق امیدن،جنیفر خانوم!!حتی من.هر چند،شانسم کم بوده.گوش کن ببین چی میگم:تو سه روز دیگه میری دادگاه،بعدش هم مستقیم میری خونهات.تموم شد،نه؟»آلیسون کَرِی،همسلولی بدبخت تر و امیدوار تر از خودم،مرا دوباره به زندگی برگرداند.شاید اگر او نبود،من فردا را نمیدیدم،بلکه شب،دار را میدیدم.هرچند،هنوز هم خودم را بخاطر کریس کوچولوی ده ساله،نبخشیدهام.