
امیلی روی طاق پنجره نشسته و کتاب میخواند.سرِ جنیفر،در موبایلش فرو رفته و لوییس،روی فرش نشسته و مشغول نوشیدن قهوه و بررسی پرونده پزشکی است.رو به چارلی و کیت میایستم.دارند برای هم دیگر جوک میگویند و میخندند.کایل مشغول خوردن یک تکه نان است که مریلین برایش آورده.امیلی سر از کتابش بر میدارد و میگوید:«هی!نمیخوای چیزی بگی؟»جنیفر پیش امیلی میرود و میگوید:«راست میگه!هیچی نمیخوای بگی؟؟»روی صندلی میز تحریرم ولو میشوم:«واقعا هیچی به ذهنم نمیرسه!!!»لپتاپ روی میز باز و بیمصرف ایستاده و خط صافی که چشمک زنان روی صفحه است،مدامبهم یادآوری میکند که کیبوردم منتظر یک لمس من است.لوییس بلند و میشود و طول اتاق را چند بار میپیماید:«یعنی واقعا نمیدونی چه بلایی میخوای سر ما بیاری؟»برای اینکه حرصش را در بیاورم با لحنی کشش دار و با تاکید بر روی کلمه «بردلی» گفتم:«شما نظری دارین،دکتر بررردددلیییی؟؟»روی تخت نشست و با اخم گفت:«تو که میدونی خوشم نمیاد!»صندلی را چرخاندم و سر خوش گفتم:«دقیقا به همین دلیل اینکارو کردم.»کایل،ملچ ملوچ کنان گفت:«هی...نظرت..راجع..به یه..(یک گاز دیگر از نانش میزند)زندگی ساده...بی ماجرا...چیه؟»کیت گفت:«بیمزه نمیشه؟..»چارلی گفت:«موافق نیستم!بدبختایی مثل من و امیلی چه گناهی کردیم که باید بمیریم؟؟»کیت به شانهاش زد:«هی!!خب میگی چیکار کنه؟»امیلی سر تکان داد:«میتونه یه مسیری رو مشخص کنه..چمیدونم،مثلا مسیر رشد شخصیت اصلی.»کایل دستش را در هوا تکان داد:«چرته.»چارلی با لحن تدافعی گفت:«تو خودتم قربانی ای داداش!چرا مخالفت میکنی!!»در اتاقم باز شد و جونز،با یک ظرف پر از خوراک لوبیا و قارچ وارد اتاق شد:«به نتیجه نرسیدی؟»کایل عوق زد:«هی!نمیشه اینو جلوی من نخوری؟؟باورم نمیشه به خاطر تو(انگشت اشاره اش را سمت من دراز میکند)یه مدت طولانی فقط خوراک لوبیا خوردم!»لوییس بعد از مدتی طولانی مکث گفت:«بنظرم خیلیییی داری از تصادف مینویسی،بس نیست؟»امیلی و کایل تکذیب کردند و یکصدا گفتند:«مال ما که تصادف نبود!»بالاخره،صدای هانا از گوشه اتاق درآمد:«هی..راست میگن.مال منم تصادف نبود.یه تفنگ شکاری بود.»و چپ چپ به نِیل نگاه کرد.نیل با لحنی متأثر گفت:«هی..!خب من که از قصد اون تفنگو بهت شلیک نکردم!(او هم به من چپ چپ نگاهی انداخت)تفکرات ذهن مریض نویسنده روانیمونه.آخه داستانی که اسمش شب درد ـه معلومه تلخ تموم میشه دیگه.»صدای پا به گوشم خورد،در اتاق باز شد و آرورا،دست در دست بنی وارد اتاق شد.لاله سفیدی در دست داشت:«سلااام بچه ها!چخبر خانوم نویسنده؟»و خودش را روی تختم پرت کرد.سری به نشانه تأسف تکان دادم:«هیچ خبری نیست!هعی.تو پیشنهادی نداری بنی؟»بنی سر کج کرد:«آمم..بنظرم باید یه شخصیت جدید خلق کنی.تنها راهش همینه.»سر تکان دادم:«ولی..همین الانشم مغزم دارم از دست شماها منفجر میشههه!»جونز که داشت دور دهان قرمز شده بر اثر خوراکش را پاک میکرد،گفت:«با بنی موافقم.این تنها راهه.»تسلیم شدم و دستانم را بالا گرفتم:«خیلیخب،خیلیخب،باشه.من تسلیمم.باشه.»و خودکارم را در آوردم و روی یک تکه کاغذ شروع به نوشتن جزییات کردم.وقتی تمام شد؛کاغذ را روی زمین گذاشتم و اخطار دادم:«هی،بچه ها،عقب وایسین.»و همه به سمت دیوار ها رفتیم و ایستادیم.نور سبز و درخشانی کاغذ را روشن کرد و چیزی از آن بیرون آمد.کاغذ محو شده بود و دختری کف اتاقم ایستاده بود که موهای بور و صورتی زیبا داشت.گفتم:«سلام؟!»با صدای آرام و ملایمش گفت:«سلام!من مایا ام.»لبخندی زدم.امیلی رفت پیشش و دست داد:«به جمعمون خوش اومدی،مایا!»آرورا و جنیفر هم به سمتش رفتند و دورش حلقه زدند.آرورا با لبخند گفت:«سلاام!من آرورام.»با خوشحالی لبخندی زدم و دستهایم را روی قفسه سینه ام قلاب کردم.زیر لب گفتم:«به دنیام خوش اومدی،مایا..!»
(سوال مهمممم:دوست دارین بازم از اینجور متنا داشته باشیم؟..)