
قطره اشک از چشم های بادامی و ظریفش چکید،غلطید و روی گونهاش سرازیر شد و پایین افتاد.سرش را بین زانو گذاشته بود و میگریست.جنگل،احاطهاش کرده بود.نور ماه از بین برگ درختان میگذشت و روی چشمه جوشان و آرامی میافتاد که کنار درخت،در جریان بود.ستاره ها،میدرخشیدند.عطر گل و چمن تازه نم خورده به مشام میرسید.همه چیز،عالی بود!بجز حال او..صدای جیرجیرک در هوای خنک میپیچید.نسیم،در حال وزیدن بود.کفش های ساق دار دخترک،گلی شده بودند.خیلی وقت نبود که باران قطع شده بود؛شاید دو سه ساعت.شُرشُر آب،هوهوی باد،و جیر جیر جیرجیرک در هم آمیخته بودند و برای دخترک همچون یک آواز غمگین بودند.دختر زار زار میگریست.ابر ها به تازگی دست از گریستن کشیده بودند.زمین و زمان غمگین بود.زمین،خیس از اشک ابر بود و هوهوی باد،همچون هقهق در تنه درختان میپیچید.پدر دخترک،حالا زیر خاک بود.دختر سرش را بالا گرفت و نگاهی به آسمان تیره شب انداخت.پرندگان شبانگاهی در حال پروازی بی سر و صدا بودند.ماه،درخشان تر از همیشه بود.ابر های پنبه ای دور ماه قرار گرفته بودند و باد آنها را از هم جدا می کرد و تکان میداد.دخترک سردش شده بود.سوییشرت سیاهش را بیشتر دور خودش پیچید و در خودش جمع شد.اشک هایش را پاک کرد.به درختان سبز نگاهی انداخت.در همین لحظه،یک برگ از درختی فرو افتاد و در هوا شناور شد.چشم دخترک،برگ را دنبال کرد.باد،برگ را بالا برد؛بالا و بالاتر.دخترک برخاست و به دنبال برگ راه افتاد.سوز و سرمای هوا،بیش از پیش شده بود.موهای کوتاه دختر،مانند پرده ای صورتش را احاطه کرده بود.برگ کمی پایین آمد.باد،ناگهان شدت گرفت و برگ با سرعت بیشتری حرکت کرد.دخترک شروع به دویدن کرد.داشت به قلب جنگل پا میگذاشت.در حال دویدن بود،به نفس نفس افتاده بود.ناگهان سایه ای را بر روی تکه سنگی دید که چیزی نسبتا دراز در دست داشت.برگ روی سنگ افتاد.دختر نزدیک تر رفت.صدای نفسنفس کس دیگری را شنید.به سنگ نزدیک شد..و سایه تفنگ شکاریای برایش واضح شد که دست آن شخص بود.آرام به سمت منبع سایه رفت.یک مرد جوان،هم سن و سال دختر،با تفنگی شکاری در دست لرزانش پشت به آتش ایستاده بود.نفس نفس میزد،مانند دخترک.صدایی در گوش پسر طنین افکنده بود:«هی،پسر جون.تو هیچ وقت نمیتونی شکارچی بشی!تو یه بی عرضهٔ بیمصرفی!»پدرش این حرف های ناامید کننده را بهش زده بود.او آمده بود که چیزی را ثابت کند که درونش وجود نداشت.پسر نمیخواست یک موجود زنده را بکشد،ولی تحمل طرد شدن را هم نداشت.صدای خش خشی به گوش پسرک خورد.پسر نفس را در سینه حبس کرد.بی سر و صدا ضامن تفنگش را کشید؛حالا تفنگ پر بود و آماده شلیک...پسر در آن ثانیه برگشت،چشمش را بست و شلیک کرد.صدای رها شدن گلوله،در جنگل طنین انداخت..پسر چشم باز کرد.جسد دختری جوان را دید،که روی زمین افتاده بود...حالا فقط صدای عربده ها و گریه های پسر در جنگل به گوش میرسید.شب درد،آن شب بود.