
رکاب میزند.تند و تند تر.ژاکت پشمی اش روی شانه هایش سنگینی میکند و با هر رکاب سریع تر،عرقش بیشتر در میآید.پیشانی و دور یقه اش خیس از عرق شده است.ران پایش درد میکند.سوز و سرما به درونش نفوذ کرده،هوا بینهایت سرد است.ساعت دیجیتالی را نگاه میکند،از یازده شب گذشته.باید به خانه برگردد.ترمز میگیرد و آبی مینوشد.نفسش که بالا میآید،دور میگیرد و در جهت عکس،رکاب میزند.یکی از چراغ های خیابان سوخته و وقتی بهش نزدیک میشوی،مانند این است که در برهه دیگری باشی،نه نوری،نه گرمایی و نه صدایی.پسر جوان موهایش را از جلوی صورتش کنار میزند و تند تر رکاب میزند.دیشب بیست سالش شد.پنجمین سالگرد فوت مادر و پدرش.تولد هایش برایش مایه عذاب بودند تا شادی.اینکه دیگر کسی در خانه نبود که منتظر باشد.وقتی غذا آماده شد صدایش بزند و تهدید کند اگر نیاید گرسنه خواهد ماند..دیگر خبری از کیک تولدی نبود که هر سال،صبح تولدش روی عسلی کنار تختش قرار داشت..!هوا داشت سردتر میشد.سرما میتواند مایهٔ درد باشد،اما اگر زیاد باشد،دردهایت را میخواباند و بیحست میکند.پسر،سرما را دوست داشت.تا آخر های شب بیرون میماند و رکاب میزد.فقط دوچرخه سواری میکرد.پنج سال بود که زندگی اش در سه کار خلاصه شده بود:دوچرخه سواری،غذا خوردن،خواب.غذاهای کنسروی را در مایکروویو گرم میکرد و میخورد.روز های اول خودش برای خودش غذا میپخت،ولی بعد از چند روز حس گناه در وجودش رخنه کرد:«چرا اونا نیستن که باهام غذا بخورن..؟!تقصیر منه!تقصیر من،چون اونا بخاطر تولد من تصادف کردن..»و بعد،احساس خود کم بینی بهش دست داد:«من لیاقت خوردن یه غذای خوب رو ندارم.»پنج سال بود که غذای تازه نخورده بود.کنسرو های لوبیا و قارچ،گاهی هم لوبیا هالوپینو کل غذایی بودند که در معده اش میرفتند.هر دو سه روز هم در کنار لوبیا نان تست میخورد..محکم تر،سریع تر.داشت سریع تر از قبل رکاب میزد.سر درد امانش را بریده بود.دو سه شب بود که سردرد مانع از سومین وظیفه ای شده بود که در بیست و چهار ساعت روزش انجام میداد:خوابیدن.آنقدر که دیگر داشت به خوردن قرص خواب های مادرش که هنوز در قفسه قرص ها مانده بودند فکر میکرد..آن قرص های سبز رنگ که هر شب وسوسه اش میکردند..نه.باید فکر آنها را از سرش بیرون میکرد.فرمان دوچرخه را به سمت چپ متمایل کرد و وارد خیابان خانه شد.نور ها از خانه ها بیرون میآمدند و صدای قهقهه و خنده،صدای موسیقی و صدای حرف زدن در خیابان به گوشش میخورد.او یکتنهای بیروح بود،یک تنهای غمگین.از سبد دوچرخهاش هدفونش را درآورد و روی گوش گذاشت.آهنگ محبوب پدرش بود.شروع به خواندن با آهنگ کرد و چشمانش را بست.چشم بسته بود و فقط رکاب میزد.هوا سوزناک تر شده بود و عرقش باعث شده بود بیشتر سردش شود.بی توجه به اطرافش بود،و فقط رکاب میزد و میخواند.پدرش اگر اینجا بود کلی ذوق میکرد.پسر نور سفیدی پشت پلک هایش دید.صدای پدرش را شنید:«سلام پسرم!»پسر گفت:«بابا..؟!»
مریلین،پیرزن ۷۰ سالهای است که به جوان بودن روح خودش افتخار میکند.او عادت دارد هرروز صبح ساعت ۶ از خواب بیدار شود،قهوه دم کند و حمام کند و بعد از میل کردن قهوه و نانی که خودش هر شنبه برای طول هفته اش می پخت،به پیاده روی در خیابان برود.کفش هایش را پوشید و پا به بیرون گذاشت،و جیغش تمام کوچه را پراند.همان پسر تنها که پدر و مادر در سانحه هوایی فوت کرده بودند،روی زمین افتاده بود و دوچرخه اش را بغل گرفته بود..دیگر نفس نمیکشید.
اخبار ساعت۱۶:خبر فوت:کایل جانسون،جوان بیست ساله به علت تنگ شدن دریچه های قلب بر اثر سرما و کشش بیش از حد ماهیچه ها فوت کرد.این پسر پدر و مادر خود را در سانحه هوایی سال ۲۰۲۰ از دست داده بود..