
با قدم های استوار در خط ساحل راه میرفت و به شن ها نگاه میکرد.ساحلِ برلتون(این مکان ساختگی است)خلوت بود و بی سکنه.کمتر کسی به آنجا میرفت.کسانی که گاهی گذرشان به آنجا میافتاد؛یا معتاد بودند و یا جانی و فراری.اما امیلی،هیچکدام آنها نبود.امیلی دختری بود ناامید؛دختری مجذوب دریا.پاچهٔ شلوار جین گشاد و بلندی که پا کرده بود،خیس و شنی شده بود.نور ماه بر آب دریا منعکس میشد و با هر موج،هوای خنک به ساحل میرسید.نسیم ملایم و خنکای آب،موهای باز امیلی را به هوا میراندند و خنکی را به وجودش سرازیر میکردند.امیلی نفسی عمیق کشید و هوای پاک و مرطوب را به ریه هایش سرازیر کرد.دستانش را پشت کمرش قلاب کرد و به مرز بین دریا و ساحل دریا نزدیک تر شد.ستاره ها نگاهش را جلب کردند.مانند هزاران لامپ کمسو بودند که در آسمان تاریک شب میدرخشیدند؛لامپهایی که در کنار همدیگر شب را روشن میکردند.امیلی با خودش فکر کرد:«منم مثل همین ستاره هام.به یه تنهای کمسو تبدیل شدم؛دیگه کسی رو ندارم که در کنارم بدرخشه و آسمون تاریکمو روشن کنه.»او یک تنهای ناامید بود.موج بلندی آب را درنوردید و تا نزدیکی امیلی رسید.امیلی از حرکت ایستاد و به دریا زل زد:«دوست قدیمی،حالت چطوره؟»آب چرخی زد و موج کوتاهی در آب جلو آمد.امیلی لبخند سردی زد:«منم همینطور دوست عزیزم،منم همینطور...»آب مدت کوتاهی از حرکت باز ایستاد و مثل آیینه صاف شد.انعکاس آب،صورت پریشان و زیبای امیلی را روی آب انداخت.امیلی نشست روی شن ها و رو به آب گفت:«میدونم..میدونم.ولی من خیلی تنهام.»صدای پا،در شن خفه شد و امیلی آن را نشنید..امیلی،صدای پای مرگ را نشنید،که در شن خفه میشد. مرگ،آن شب در کالبد یک فراریِ معتاد به زندگی آمده بود.مرگ،مسافری بود در کالبد های گوناگون.گاه در کالبد یک راننده عصبی،گاه در کالبد زنی نگران پشت فرمان،گاه در کالبد یک فراری..و گاه در کالبد یک معتاد.مرد؛پشت سر امیلی ایستاد.موجیب بلند آب را از جا تکان داد.نوری نقره فام بر موج در حال حرکت میتابید.امیلی در خودش جمع شد،و مرد او را به درون آب هل داد...
-جسد یک دختر.جسد دختری حدودا هجده،نوزده ساله؛در خطرناک ترین و بی سکنه ترین ساحل کشور کشف شد..پدر و مادر این دختر به تازگی از یکدیگر طلاق گرفته بودند،و هیچ کدام برای او ارزشی قائل نشده و سرپرستی اش را نپذیرفته بودند.