
-یکم تندتر بیا آرورا،به اتوبوس نمیرسیم،دیر میشه ها!
+دارم میام بنی.سریعتر نمیتونم!
-دستمو بگیر؛اینجوری زودتر میرسیم.
دست ظریف و نرم آرورا در دست بزرگ بنی جای گرفت.آرورا با گونه های قرمز از خجالت گفت:«چقدر..چقدر دستات بزرگن..!» بنی پاسخی نداد.اتوبوس ساعت ۱۱ حرکت میکرد و الان ساعت ۱۰:۴۵ بود.در حالت عادی از جایی که حالا بنی و آرورا بودند تا ایستگاه ۲۵ دقیقه فاصله بود؛اما با سرعتی که بنی راه میرفت(و باعث نفس نفس زدن آرورا شده بود)در عرض پانزده دقیقه میرسیدند.اتوبان شلوغ بود.دختری هم سن و سال آرورا،وسط اتوبان ایستاده بود و گل میفروخت.بنی ناگهان راهش را سمت دختر کج کرد و رسماً آرورای بی حال را با خودش کشید.آرورا با صدایی خسته گفت:«بنی..چیکار میکنی..؟من..خیلی خسته شدم!!نمیرسیما!»بنی گفت:«نگران نباش،میرسیم.»و جلوی دختر توقف کرد.چند ماشین از بغل دختر رد شدند.بنی به دختر گفت:«ببخشید؛لاله سفید دارین؟؟»لبخندی نورانی و زیبا بر لب دختر نقش بست.آرورا که نفسش میزان شده بود؛سر بالا کرد تا ببیند کجا هستند:«بنی!!ساعت پنج دقیقه به یازدهه!بیا بریم تروخدا!»دختر بالاخره یک دسته گل لاله سفید پیدا کرد و دست بنی داد:«بفرمایید.دو دلار میشه.»بنی سه دلار در دست دختر گذاشت و گل را گرفت.دختر با تعجب به سه دلار در دستش نگاه کرد:«ولی..این که یه دلار زیاده!»بنی لبخند زد و در حالی که به سمت آرورا بر میگشت گفت:«یه هدیه است.قبولش کنین!»بعد دسته گل را در دست آرورا گذاشت.آرورا با تعجب گفت:«گل چیمیگه؟..»بنی سرش را زیر انداخت:«آرورا،من...»دختر گل فروش فریاد زد:«مواظب باشیننن!»دسته گل رها شد و روی آسفالت خیابان چند بار غلطید..لاله های سفید،با لکه های قرمز رنگ خون،تزیین شده بودند و دو جوان روی آسفالت افتاده بودند.ماشین مشکی رنگی بود،که شیشه اش خونی بود.دختر گل فروش اسکناس ها را در دستش میفشرد...
((یک داستان خیلی خیلی خیلی کوتاه🫠🙂))