
بانوی نارنجی،پشت آیینه اش نشسته بود و موهایش را شانه میزد.پیرهن دکمهدار نارنجی و شلوار و جلیقه قهوه ای رنگش روی تختش بود؛داشت آماده میشد تا کمکم راه بیافتد.سنجاق سینه اش را از داخل صندوق چوبی کوچکش بیرون آورد و جلوی آیینه گذاشت.بعد،از جا برخاست و به سمت چمدان باز روی زمین رفت:«خب،فکر کنم بهتره که وسایلم رو جمع کنم،وقتشه؟»برگی نارنجی رنگ از پنجره باز داخل آمد و توی چمدان افتاد.لبخند بر لب بانوی نارنجی نقش بست:«بهگمونم وقتشه.»به سمت کمدش رفت و در آن را گشود.کلاه نارنجیاش را برداشت و کنار لباس های روی تخت گذاشت،بعد پالتوی بلوطی رنگی را کنار آنها قرار داد:«خوبه!بِهَم میان.»باقی لباس هایش را با حوصله تا زد و داخل چمدانش چید؛سه کلاه دیگرش را هم روی آنها قرار داد،و بعد به سراغ کیسه های چرمی قهوه ای رنگ گوشه کمد رفت:«سلام،دوستای قدیمی من!وقتشه بریم سراغ یه جای دیگه.»سه کیسه پر از باران،دو کیسه هوای خنک،پنج کیسه پر از برگ های پاییزی رنگارنگ و یک کیسه شادی و خوشی برداشت و با دقت گوشه چمدانش چید:«بیاین بریم!»بعد به سمت باقی کیسه ها که هنوز داخل کمد بودند برگشت:«هی،نگرانم نباشین،برمیگردم!»بعد،به سمت قفسه کتابهایش رفت و کتابهای محبوبش را برداشت و در چمدان گذاشت.چکمه های چرمی اش را هم از جعبه بیرون آورد و شروع به لباس پوشیدن کرد.دیگر آماده بود.کلاهش را سر گذاشت و چکمه هایش را پوشید،لباس هایی که قبلتر تنش بود را هم تا کرد و در چمدان گذاشت.به سمت جلوی آیینه رفت و سنجاق سینه برگی شکلش را به پالتو وصل کرد؛جعبه چوبی را در چمدان گذاشت و درِ چمدانْ کیفیِ چرمی اش را بست و قفلش را انداخت.دیگر آماده بود،تنها کاری که مانده بود برداشتن نامه ها از داخل صندوق پاییزش بود تا در طول مسیر بتواند آنها را بخواند.
به قطار رسیده بود و سوار شده بود.دست در جیبش کرد و یک نامه در آورد و شروع به خواندنش کرد:«بانوی پاییز،بانوی زیبا و مهربان که با خودت دوستانی همچون باد و بوران میآوری،سلام.دلتنگ احساس زیبای صدای چکمهات هستم،چراکه وقتی قدم میزنی از خودت به جای رد پا،برگ به جا میگذاری.دلتنگ باران زیبایت هستم تا بتوانم زیرش با چترم قدم بزنم.دلتنگ سرماخوردگی کوتاه اول پاییزم هستم،دلتنگ دمنوش های خوش طعم پاییزی و قوری شیشهای ام.دلتنگ غروب زود پاییز که با تو میآید.زود بیا،که دلتنگ قصه خوانی ها و بازی کردن ها و دورهمی ها و خندیدن های کنار آتش شومینه هستم،دلتنگ و دوستدارت هستیم.زود خودت را برسان..»لبخند بزرگی روی لب بانوی پاییز،این بانوی نارنجی نشست.قطار،با سرعتی بیشتر به حرکت ادامه داد.