استخر ویلای قاب؛ وقتی آب بخشی از معماری ویلا میشود

وقتی ویلای قاب را طراحی میکردم، از ابتدا قرار نبود استخر صرفاً یک امکان تفریحی باشد که جایی در گوشه باغ قرار بگیرد.
کارفرما استخر میخواست، اما برای من سؤال این بود که آیا میشود از همین خواسته، چیزی بیشتر برای معماری ویلا ساخت؟
جواب ما این بود: استخر را به خود بنا نزدیک کنیم و آب را وارد تجربه روزمره خانه کنیم.
استخر فقط وقتی مهم نیست که کسی شنا میکند
در خیلی از ویلاها، استخر یک عنصر جداست.
جایی در محوطه قرار میگیرد و وقتی کسی قصد شنا ندارد، نقش آن هم تقریباً تمام میشود.
در طراحی ویلای قاب سعی کردیم این رابطه را عوض کنیم.
استخر به دل معماری نزدیک شد؛ طوری که از فضاهای داخلی دیده شود و با تراسها ارتباط مستقیم داشته باشد.
نتیجه این شد که آب فقط زمان شنا حضور ندارد.
وقتی داخل خانهای، میبینیش.
وقتی روی تراس نشستهای، کنار توست.
و وقتی کسی داخل آب نیست، باز هم بخشی از تصویر معماری باقی میماند.
هم استخر، هم حوض، هم آبنما
برای من، بخش جالب ماجرا همین چندکارکردی بودن آب بود.
این عنصر از یک طرف استخر ویلا است؛ جایی برای شنا و استفاده تفریحی.
اما در همان زمان، از داخل خانه میتواند نقش حوض و آبنما را هم داشته باشد.
یعنی بهجای اینکه سه عنصر جداگانه در پروژه داشته باشیم، یک عنصر میتواند چند نقش مختلف را برعهده بگیرد.
این نگاه در طراحی استخر ویلا برای من مهمتر از شکل خود استخر بود.
مسئله فقط این نبود که استخر چه فرمی داشته باشد؛ مسئله این بود که در کجای معماری قرار بگیرد و چه رابطهای با داخل خانه، تراس و باغ بسازد.
آب باید وارد معماری شود، نه اینکه بعداً به آن اضافه شود
وقتی آب از ابتدا جزئی از طراحی باشد، رابطهاش با بنا فرق میکند.
در ویلای قاب، حضور آب کنار بنا باعث شد ارتباط میان فضای داخلی، تراس و محوطه مستقیمتر شود. بازتاب نما و نور در سطح آب هم بخشی از تصویر پروژه شد.
این تصمیم از ابتدا در کنار پلان، تراسها و بازشوهای بزرگ شکل گرفت؛ نه اینکه بعد از تمامشدن طراحی، جایی برای استخر پیدا کنیم.
برای من، آب در معماری وقتی ارزش بیشتری پیدا میکند که فقط یک وسیله تزئینی یا یک امکان لوکس نباشد.
باید ببینیم در زندگی واقعی خانه چه نقشی دارد.
یک سؤال ساده برای طراحی ویلا
اگر قرار است بخش قابلتوجهی از زمین و هزینه پروژه صرف استخر شود، چرا حضورش فقط به زمان شنا محدود باشد؟
در ویلای قاب، جواب ما این بود که آب را وارد خودِ معماری کنیم.
بهجای اینکه استخر را جایی کنار ویلا بگذاریم، تلاش کردیم ویلا و آب بخشی از یک تصویر واحد باشند.
شاید تفاوت یک استخر معمولی با استخری که واقعاً بخشی از معماری ویلاست، از همینجا شروع شود:
اینکه حتی وقتی کسی شنا نمیکند، هنوز حضورش برای فضا معنا داشته باشد.