
یه واقعیت تلخ اینه که ما سالهاست دیگه خونه نمیسازیم؛ داریم لونه میسازیم.
ما معمارها و سازندهها خیلی وقته تعریف خونه رو فراموش کردیم.
خونه فقط چند متر فضا نیست که روی پلان بچینیم، بسازیم، بفروشیم و تحویل بدیم.
خونه بخشی از زندگی یه خانوادهست.
جاییه که آدم بعد از یه روز سخت برمیگرده، در رو میبنده و باید بتونه آروم بگیره. جایی برای خلوت، کنار هم بودن، بزرگ شدن بچهها و ساختن خاطره.
برای همین، ما فقط ساختمون طراحی نمیکنیم.
داریم فضایی رو شکل میدیم که قراره سالها با یه خانواده زندگی کنه.
ولی وقتی همه مسئله میشه اینکه بیشترین متراژ رو توی کمترین فضا جا بدیم، یه چیزی گم میشه.
ممکنه روی پلان همهچی درست باشه؛ اتاق خواب هست، آشپزخونه هست، سرویس هست، پنجره هم هست.
ولی آیا واقعاً خونهست؟
آدم توش آروم میگیره؟
حریم داره؟
میتونه زندگی خودش رو داشته باشه؟
یا باید هر روز خودش رو با ساختمون تطبیق بده؟
اینها حاشیه معماری نیستن؛ اصل ماجران.
شاید قبل از اینکه درباره نما، متریال، سبک و ترند حرف بزنیم، باید دوباره از خودمون بپرسیم:
اصلاً داریم چی میسازیم؟
خونه قرار نیست فقط آدمها رو توی خودش جا بده.
باید جایی باشه که بشه توش زندگی کرد.
حالا یه نگاه به جایی که خودت توش زندگی میکنی بنداز:
واقعاً خونهست؟
یا فقط لونهایه که اسمش رو گذاشتیم خونه؟