کیستم؟

جدیداً با هر کس که گرم می‌گیرم و از چیزهایی که در ذهنم می‌گذرد می‌گویم، در آخر می‌گوید تو دیوونه‌ای! نمی‌دانم، شاید درست می‌گویند. مگر می‌شود این همه آدم اشتباه کنند؟ قبلاً خیال می‌کردم که آن‌ها با من فرق دارند و نمی‌توانند شرایط من را بفهمند و همین‌طور بی‌اهمیت از کنار قضیه گذر می‌کردم. اما تعداد کسانی که «با من فرق دارند و نمی‌توانند شرایط من را بفهمند» در زندگی‌ام زیاد شده و این باعث می‌شود نگران شوم. باعث می‌شود به فکر فرو روم و در اعماق این افکار تاریک به گوشه‌ای پناه ببرم؛خود را گم کنم و در اوج پوچی به جستجوی خود مشغول شوم تا در آخر، خسته و ناامید، به زندگی خود در همین شرایط ادامه دهم. گاه و بیگاه انگیزه‌ای در من شکل می‌گیرد تا مرا بالا برد و با شدت بیشتری به درون این چاه تاریک بیندازد؛ تا این‌بار بیشتر فرو روم و ایستادن برایم سخت‌تر از قبل باشد. اما آخر این راه چه می‌شود؟ آیا به غیر از این است که به قول ساموئل بکت، مرگ تدریجی ما از بدو تولد شروع می‌شود؟

بله دوست من، داستان این است...