چقدر ناسازگار و عجیب و در عین حال چه زیبا و دوستداشتنی است این ترکیب که در آن من باشم، تو باشی و یک دنیا ماجراجویی که با یکدیگر به تجربه آنها بپردازیم. بارها شده که مورد سرزنش خود قرار گرفتهام؛ دلیل آن هم همان چیزی است که میان من و تو قرار گرفته است: جامعه. جامعهای که به سبب داشتن یک سری تفاوتها با من، سعی در جلوگیری از عشق ورزیدن من به تو دارد. جامعهای که محبت من به تو را، ما را محدود میکند و غل و زنجیر رسم و رسومات و عقاید خودخواهانه را به دست و پا و بدتر از آن به قلب ما میبندد و ما را در چارچوب ظالمانه خویش گرفتار میکند. چرا باید اینگونه باشد؟ چرا فکر میکنند احساس ما را بهتر از خود ما دانسته و شناختهاند؟ ... و ذهن من پر شده از این علامت سوالهای گنگ و نامفهوم. خیلی وقتها شده که آنقدر این مسائل ذهنم را پر کرده که کمکم به خودم شک میکنم. کمکم این ایده در ذهنم شکل میگیرد که اگر مشکل از من باشد چه؟ زیرا میان این همه آدم تنها خود را میبینم که با اینگونه مسائل و مشکلات این چنینی دست و پنجه نرم میکند. این قضیه بسیار سنگین است. این خودبینی و فاصلهای که به واسطه آن میان من و هر انسان دیگری به وجود میآید، مرا دور میسازد، حس تنهایی را در من بهوجود میآورد و همهمهای از افکار در من به وجود میآورد که باعث میشوند نسبت به همه چیز و همه کس بدبین باشم. اینگونه میشود که واژه «من» همیشه از واژه «دیگران» جدا بوده است. و اکنون همان دیگراناند که بین من و تو قرار گرفتهاند...اما جنگ تا کی؟...
حالا دیگر فقط «من» و «دیگران» نیستیم. «تو» نیز وجود داری و این وجود توست که تسکین وجود من است. این وجود توست که مرا از بند این افکار رها میسازد؛ زیرا وقتی تو در کنارم هستی، وقتی تو را در قلبم حس میکنم، وقتی به این فکر میکنم که من هم به سبب تو در زمره عاشقان قرار گرفته و سهم خود را از این قافله بردهام، این به خودیِ خود برای من کافیست تا بار دیگر و اینبار با نگاهی دیگر به همه چیز بنگرم. این برای من کافیست تا همه چیز را جور دیگر و با طرز فکری دیگر قضاوت کنم...