زیگموند فروید میگفت همهی آدمها روان نژند هستن یا به طور ساده همهی ما اختلالِ روانی داریم چه بخوایم قبول کنیم چه نخوایم. فروید بازم میگفت که بینِ این همه آدمِ روان رنجور این نویسندهها و هنرمندها هستن که با خلقِ آثارشون-کتاب،آهنگ، شعر، موسیقی و ...- میتونن ازین حَدِ روان رنجوریشون کم کنن. یعنی نوشتن میتونه یه راه برای فرار یا کاهش دادنِ مشکلات روانی باشه. حالا هم که با این اوضاع یه نگاه بندازی یه عالمه عکاس، نویسنده،شاعر و نقاش میبینی. البته شاید حقم داشته باشیم. میگم "داشته باشیم" چون خودمو مستثنی نمیکنم از این جمعیت. بالاخره یه دورهای شده، به قول خیلی پُست مدرن، که هرکی میتونه ادعا کنه توی یه کاری خُبرهاس؛ مخصوصا هنرمند بودن. کلّیت موضوع این که خلق اثر و به خصوص نوشتن یه راهکارِ خیلی خوبه برای بیرون ریزی افکارمون که توی دلِ ناخودآگاه شاید باشن و میتونه کمک کنه بهمون راحتتر جلو بریم تو زندگی. منم همونطور که خیلیها میگن خودمو یه نویسنده به حساب مییارم. خوب و بدش رو نمیدونم ولی حداقلش خودم از خودم و طوری که مینویسم راضیام (خواهشا دلمو نشکنید و مثلِ مامان بابا بگین باشه تو راست میگی.) اگر دوست داشتید من کلا ازین بیرون ریزیهای درونی و مغزی خیلی توی اینستاگرام استوری میکنم. خواستید و زحمتی نبود سر بزنید.
· @raskolnikovitch77 آدرس صفحهام در اینستا