اگر هنوز قسمت اول رو نخوندید،خب اینجا بخونیدش دیگه.دعوا که نداریم |:
آغازِ بخشِ میانی
در اینجا اول یک واکنشِ طبیعیِ مقابله با ناکامی،در ذهنم ایجاد شد تا از میزان سنگینی فاجعه بکاهد و مرا از فروپاشی دور بدارد.به خاطر وجود همین مکانیسم،ابتدا به اطراف نگریستم تا مطمئن شوم ایستگاه را اشتباه نیامده ام.در همان ثانیه هایی که سر می گرداندم تا اطمینان حاصل کنم در ایستگاهِ درستی پیاده شده ام، التماس می‌کردم که اینجا،آنجا نباشد.که اینجا ایستگاه اشتباهی باشد.اما اینجا،آنجایی بود که باید می بود و من هیچ اشتباهی در تشخیص ایستگاه نکرده بودم. بعد مکانیسم بعدی فعال شد. به سمت محلی که او منتظرم می ماند یورش بردم.در عین حال به سمت راست خودم هم سرکی کشیدم تا شاید او را آنجا ببینم.با خود می گفتم خدارا چه دیدی شاید این دفعه او را در سمت راست قفل کرده باشم و حواسم نباشد.اما این تیر هم به سنگ خورد و هزار تکه شد.نمی دانم شاید هم به قلبم خورد.کم کم باید با این حقیقت تلخِ سوزان کنار می آمدم.او نبود.او رفته بود و هیچ نشانی از خود باقی نگذاشته بود.من می دانستم که او به این راحتی ها مرا رها نمیکند و غیرممکن است که با چرخ های خودش رفته باشد.می دانستم که او را اغفال کرده اند و به زور بردندش.
یکی دو هفته بعد فیلم دوربین مداربسته یک مغازه نزدیک مترو را با مجوز کلانتری گرفتیم تا بررسی کنیم.با عقب و جلو کردن فیلم در بازه زمانی احتمالی،متوجه شدیم که او را ۲۰دقیقه قبل از اینکه من به ایستگاه برسم برده بودند. یعنی من اگر ۲۰ دقیقه زودتر به آنجا رسیده بودم او هنوز بود.شاید اگر کتاب بینوایان را بعد از سینما تحویل کتابخانه نمی دادم و یا با دوستم درباب فیلم کمتر صحبت می کردم،می توانستم او را نجات دهم.در فیلم ضبط شده که با فاصله نسبتا زیادی از روبه روی ایستگاه ضبط شده بود، دیدم که هیکلی سیاه پوش با قدی متوسط،با آرامش تمام به سمت چرخ من حرکت می‌کند.آن شطارِ شیاد با مهارتی خیره کننده و بدون کمترین تعللی قفل چرخ را بازکرد و سوارش شد و حرکت کرد.انگار که این چرخ مال او باشد.انگار که این همه زندگی و خاطرات مشترکِ من و دوچرخه، متعلق به او باشد. حال من بودم و دیگر هیچ.دوباره من و خانواده ام رسیده بودیم به اول خط.اما این بار تفاوت کار در این بود که گزینه جایگزینی نبود.تمام گزینه ها بر باد رفته بود.موتور که هیچ،دوچرخه هم که هیچ.فعلا باید به دو پای خودم تکیه می کردم.چرا که آخرین فیلمی که در سینما تماشا کرده بودم، دو سه میلیونی برایم آب خورده بود.
موضع من در خانه سکوت بود و جو حاکم بر خانه،خفقان.
پدر و مادرم من را برای از دست رفتن دوچرخه مقصر می دانستند.می گفتند تو آن را خوب قفل نکرده بودی و اگر حواست بود چنین نمی شد.اما من می گفتم او به خوبی قفل شده بود و منتظر من بود تا بیایم و باهم برویم. آشفتگی و جر و بحث ها بالا گرفته بود و حال زمانه ی اختلاف بود.برای همین چند وقتی قید هرگونه وسیله نقلیه ای را زدم و به زندگی ادامه دادم.وقتی دوچرخه من دزدیده شد،تابستانی بود که سال آینده اش کنکور داشتم.همان تابستان طلایی ای که مشاوران خود را هزار تکه می کنند تا دانش آموزشان آن را جدی بگیرد.بماند که من نه مشاوری داشتم و نه تابستان را جدی گرفتم... . تابستان گذشت و چند ماهی نیز از سال دوازدهم مدرسه هم سپری شد و من در این چند ماه هرطور که بود بدون وسیله نقلیه سر کردم.اواخر پاییز بود و تب و تاب کنکور داشت بالا می گرفت و من هم با وجود اینکه کاملا بی ساختار درس می خواندم،اما می خواندم و اهدافی در سر داشتم.حالا دیگر واقعهِ چرخِ دزدیده شده کم کم داشت خاطره می شد.
یکی از مسائلی که باعث می شد من نتوانم تمرکز کافی برای درس خواندن داشته باشم،جو شلوغ و پر هیاهوی منزل بود.نمی دانم با ساختمان های خانوادگی که در هر طبقه اش یکی از نزدیکان و فامیل های آدم ساکن هستند،تا چه حد آشنایی دارید.اما در توضیح آن همین بس که فضای مطلوبی برای درس خواندن و به خصوص "کنکوری" خواندن نیست و من هم ناچارا باید به سالن مطالعه(بخوانید:س.م) می رفتم تا بتوانم بهتر درس بخوانم.حال بماند که آنجا هم مسائلی وجود داشت که مانع خوب درس خواندن می شد.اما هر چه بود از فضایِ ملتهب منزل بهتر بود. حالا که مسئله مکان درس خواندن حل شده بود،رفت و آمد به س.م خود معضل جدیدی بود.متاسفانه من به محض اینکه پنجره اتاقم را باز می کردم، نمی توانستم سقف س.م را تماشا کنم و ناچار باید یک مسیری را گَز می کردم تا به آن خَرخونگاه برسم.اوایل،این مسیر را با پای پیاده که حدودا بیست دقیقه طول می کشید،طی می کردم.اما بعد از چند وقت، این رفت و آمد ۴۰ دقیقه ای خسته ام می کرد و گاها باعث می شد که قید س.م را بزنم و در منزل درس بخوانم.برای همین دوباره باید چاره ای می گزیدم تا پیاده روی های طولانی مدتم را کوتاه کند و رفت و آمدم را تسهیل.چرک کف دست خانواده هم چنگی به دل نمی زد.برای همین باید راهکاری را بر می گزیدم که هم خرج چندانی بر ندارد و هم موثر واقع شود.چنین مواقعی است که اپلیکیشن "دیوار" به فریادِ ما پرولتر ها می رسد. این بار اما انتخابی چالش برانگیز کردم و یک راست در ذره بینِ دیوار، عبارت "چرخ چینی" را جست و جو کردم. البته چرخ چینی که غالبا پدران و پدربزرگانمان با آن خاطره دارند،چندان با وضع ظاهری و حال و احوال من در تضاد نبود و نیست.در میان جمع دوستان و آشنایان نیز گاها مرا به "دهه شصتی" می شناسند.طرز لباس و مدل مو و وضع ظاهریِ من نیز چندان به یک جوان امروزی نمی ماند.یا لااقل همیشه مدرن و امروزی نیست.حال فرصتی پیش آمده بود تا این مجموعه ویژگی ها کامل شود.البته دلیل اصرار من بر خرید چرخ چینی یا به قول خودمان "سه مار" صرفا نوستالژی بازی یا تظاهر نبود.در وهله اول پول بود که اهمیت داشت.چون که قیمت این نوع دوچرخه ها غالبا از دیگر انواع کمتر است.البته من می توانستم کمی به آن بودجه موجود اضافه کنم و یک چرخ دست دومِ مناسب تر و به روز تر بردارم.اما ترجیح دادم یک مورد قدیمی و عتیقه بردارم.تا شاید یک روزی بیاید تا بتوانم یک چیز کاملا خوب و نو بخرم.
به هر حال با بودجه ناچیزی که به خرید این ترنسپورتر باستانی اختصاص داده شده بود،یک جایگزین برای آن زردِ گمشده پیدا کردم. هرچند کاملا جای آن را پر نمی کرد اما اصطلاحا کار راه بنداز بود.حوزه فعالیت هایی هم که با آن انجام می دادم خیلی محدود تر شده بود. بیشتر با آن در اطراف و محدوده خانه پرسه می زدم. مثلا س.م ،خرید، مسجد و دیگر مکان های دم دست و نزدیک.به دو دلیل نمی توانستم مسافت های طولانی را با آن طی کنم: اول اینکه او مثل چرخ قبلی نبود و توانایی لازم را برای همراهی کردن نداشت.پیر و خسته بود و اواخر عمرش را سپری می کرد. دوم اینکه وجهه و تصویری که چرخ برایم ایجاد می کرد را دوست نداشتم.هر چند الان که فکر میکنم دلیل اول مهم تر است و اگر خودم حالش را داشته باشم با آن تا صفه هم می روم! خب حداقل در این زمینه یک گام رو به جلو برداشته ام و الان دیگر به ذهنیات و تصورات مردم نسبت به خودم چندان اهمیتی نمی دهم.اما آن موقع این وجهه و تصویری که دوچرخه برایم ایجاد می کرد، تاحدودی برایم اهمیت داشت. مواجهه دوستانم با این چرخ غالبا خنده و شوخی بود و همانطور که گفتم فرضیه دهه شصتی بودن من را متقن تر می کرد.من هم برای جالب تر کردنِ داستان و هجو موضوع(و در نتیجه پرت کردن حواس خودم از عمق فاجعه!!) ،به آن پیرِ چینی لقب و اسم دادم و آنرا مثل یک موجود جاندار در نظر گرفتم.او را "اژدر" صدا می زدم. اسمی که با درون مایه و ماهیت چرخ،اگر متضاد نباشد،تاحدودی بی ربط است.و همین بی ربطی کار را جالب و طنز آلود می کرد.حال دیگر اطرافیان و دوستانم می دانند که وقتی می گویم با اژدر آمده ام یعنی با دوچرخه آمده ام.البته این اسم با نام سنتی و قدیمی آن یعنی "سه مار" چندان هم بیگانه نیست.اسم سه مار از لوگوی جلوی فرمان چرخ های چینیِ قدیمی گرفته شده است.روی این لوگو، تصویر سه مار به صورت در هم پیچیده خودنمایی می کند.(شاید هم یک مار با سه سر !؟) همچنین این لوگو به نوعی نشانه اصالت چرخ هم هست.مثلا قدیمی تر ها و یا آنها که تبحری در دوچرخه شناسی دارند(یا دست کم فکر می کنند که تبحر دارند) اگر چرخ چینی ببینند اول جلوی فرمانش را چک میکنند تا از باب اصالت آن خیالشان راحت شود.زهی، که خرج تولید و تهیه این لوگو ها زحمت چندانی ندارد و لزوما نشانه اصالت چرخ نیست.(نمیدانم که این اصطلاح "سه مار" را فقط ما اصفهانی ها به کار می بریم یا بین همه رایج است!؟)
وقتی کسی به چرخ بی ادبی کند یا سقرمه ای به آن وارد کند می گویم اژدر را اذیت نکن،رَم می کند ها! و از این دست خُنَک بازی ها. روزگار اژدر سواری من هم شروع شد و روی روال افتاد.دیگر دغدغه چندانی برای رفت و آمد به س.م نداشتم. هرچند نگاه هایی که علافانِ همیشه ایستاده دم در به من می انداختند کمی اذیت می‌کرد. نگاه هایی که ناشی از همان غریب بودن چرخ و تیپ و قیافه بود.ولی خب انتخابی بود که کرده بودم و حسرت و دغدغه چندانی هم نداشتم. زمان گذشت و خانِ کنکور را هم پشت سر گذاشتم و دیگر وقتش رسیده بود که یک ارتقای اساسی در حوزه وسیله نقلیه داشته باشم. بله،دیگر وقت گرفتن گواهینامه رانندگی بود. معمولا تابستان بعد از کنکور فرصت خوبی است برای گرفتن گواهینامه. اما از آنجایی که برای ثبت نام در آموزشگاه باید ۱۸ سالِ فرد تمام شده باشد،این قضیه موکول شد به پاییز و در نتیجه آغاز دانشگاه.علاوه بر اینکه از نظر سن نمی توانستم تا اواسط شهریور برای گواهینامه اقدام کنم، مشغله هایی هم که در تابستان داشتم مضاف بر آن تاخیر می شد.تابستان بعد از کنکور است و تفریح و فراغ بال.من فکر میکنم تابستان بعد از کنکور می تواند برای هر کسی بهترین و اوقاتِ فراغت ترین،اوقات فراغتِ عمرش باشد. برای من که "تاحدودی" بود. هرچند می توانست خیلی بهتر باشد.یکی دو سفری هم که برای مصاحبه دانشگاه های مختلف و زیارت،با رفقا رفتم ،در شیرین تر شدن آن تابستان نقش به سزایی داشت.حال که به آن تابستان طلایی می نگرم،می بینم می شد که خیلی بهتر باشد.اما بازهم حسرت چندانی ندارم.چون خوش گذشت و در گذر ایام مگر بهتر از خوش‌گذری چیزی پیدا می شود؟ به آن یکی تابستان طلایی که می نگرم اما کمی حسرت می خورم.تابستان طلاییِ قبل از کنکور را می گویم.چه بسا اگر این تابستان طلایی،به واقع طلایی گذرانده شود،عیار آن یکی تابستان بالا می رود و در نتیجه خوش‌گذری فزون می گردد.حال اصلا که چه؟؟ این حرف ها برای چیست؟ بگذریم.....
پایانِ بخشِ میانی
