دگر نمی‌دانم باید با این جماعت چه کنم...
دگر نمی‌دانم باید با این جماعت چه کنم؛ جماعتی که پیوسته به فکر خویش‌اند، اما سر خویش را گول می‌مالند و گمان می‌کنند که دل در گرو دیگران دارند.
آه ای جماعت! به چه می‌نازید، واقعاً؟! زندگی‌هایمان را به گند کشیده‌اید... دگر بس است!
این «من» دیگر توانی ندارد. در خود نه شادمانی‌ای می‌بیند، نه ذوقی و نه رمقی برای احساس. از ابراز احساساتش خجل است و از دفاع از خود ناتوان، حتی دیگر توان گفتن ساده‌ترین حرف‌ها را هم ندارد. چرا؟
فقط به این دلیل ساده که شما آدم‌ها نمی‌گذارید!
با قضاوت‌هایتان، با بی‌رحمی‌هایتان، با برهان‌های سطحی‌تان، با منم منم کردنتان...
دگر بس است!
این من، دیگر نمی‌کشد. و نه به‌خاطر خودش... فقط و فقط به‌خاطر شما.
این چه بلایی‌ست که بر سر این «من»ها آورده‌اید؟! آن‌چنان آزرده‌شان کرده‌اید که حتی از دوست داشتنِ کسانی که دوستشان داریم هم ، بازمانده‌ایم...
آن هم باز، فقط به‌خاطر شما.
شما انسان‌هایی که خودتان نیز از همین رفتارها در رنجید، اما باز هم ادامه می‌دهید...
ای آه و ای فغان!
که این آدمیزاد، انگار هرگز درست نمی‌شود و دست از دل شکستن برنمی‌دارد:)
با احترام : سُرمِه
