آیا خودمان را همان‌طور که هستیم می‌شناسیم، یا تصویری را می‌شناسیم که از خودمان ساخته‌ایم؟
ممکن است خودمان را آدم صبوری بدانیم، تا روزی که کسی دقیقاً روی نقطه حساس‌مان دست بگذارد.
ممکن است فکر کنیم اهل ریسک نیستیم، تا وقتی فرصتی بزرگ سر راهمان قرار بگیرد.
ممکن است تصور کنیم تصمیم‌هایمان منطقی است، در حالی که گاهی اول انتخاب می‌کنیم و بعد برای انتخابمان دلیل می‌سازیم.
شناخت خود شاید از جایی شروع شود که میان «من فکر می‌کنم این‌طور هستم» و «در عمل این‌طور رفتار می‌کنم» فاصله را ببینیم.
گاهی یک موقعیت سخت، یک شکست، یک رابطه، یا حتی یک انتخاب کوچک، چیزهایی از ما نشان می‌دهد که سال‌ها از چشم خودمان پنهان مانده بود.
شاید بد نباشد امروز فقط یک سؤال از خودمان بپرسیم:
«کدام ویژگی خودم را خیلی قطعی می‌دانم، بدون اینکه واقعاً آن را در رفتارم بررسی کرده باشم؟»
