
نجیب بارور میگه؛ هرکجا مرز کشیدند، شما پل بزنید.
آقای بارور اینجا بندرعباسِ و حالا پلها رو زدن. ما نشستیم رو به خلیج فارس اون دل آشوب و ما دل نگرون. هر آن ممکنه مثل پلها و جادهها ارتباط مجازی مون هم قطع بشه. نه اینکه راهی برای رفتن نباشهها. چرا راه زیاده واسه رفتن ولی اینجا هرمزگانِ ایرانِ و ما بندریا اهل شونه خالی کردن نیستیم. حتی اگر پرتابه بر سر این شونه بباره.
صدای هرچیزی که میاد، از محله سورو تا نخل ناخدا همه به هم نگاه می کنیم میگیم زد؟ بعد با میران یکسالهای که مهر جانباز خورده رو زندگیش رو به رو میشیم. با خونههای نصفه و نیمهای که اهالیش راهی خونه ابدی شدن.
آقای بارور یه جای این شعر گفتین؛ هرکه از جنگ سخن گفت بخندید بر او_ حرف از پنجره رو به تحمل بزنید. ما تو بندر به دردامون هم می خندیم. واژه جنگ عجیبِ ولی غریب نیست. همینجا بغل گوشمون ساکن شده. هر شب تو یکی از محلهها موکب میزنه. و همچنان نشستیم به نگاه، پل بهونهست، ما بندریم اما دلمون به وسعت ایران.