
شبی به ماه چشم دوختم، محسور کننده بود. چالههای چهرهاش بینظیرترش کردهبود. نوری که بازتاب میکرد در ما بین چالهها افتاده بود و آنها را به نمایش میگذاشت. درگذشته فکر میکردم که بینقصی را باید در اخلاق بیعیب ونقص، چهرهای مطابق استانداردها، بدنی به زیبایی مدلها باید پیدا کرد. ولی زمانی که با تو ملاقات کردم همهچیز متحول شد. در کوچکترین جزئیات زندگیم تو را میدیدم و بزرگترینشان خودت بودی. میتوانستم دنیایم را به چند قسمت تجزیه کنم و آنها را ذره به ذره توصیف کنم؛ ولی از بعد از ملاقات با تو همه آنها به "تو" تغییر کردند. نمیدانم چه دیدم که اینگونه متحیر شدهبودم ولی فهمیدم قرار نیست دلیلی داشته باشد، مگر برای این احساس باید دلیل آورد؟ زندگی بدون دلیلهایش زیباتر میشود. جای اینکه دلیلی برای زندگی پیدا کنم فقط به امید دیدار با تو برمیخیزم و این زیباست. شبها با نگاه کردن به ماه و یادآوری چهرهات به خواب میروم و این زیباست. میبینی؟ هرچیزی ها مربوط به توست زیباست. پس دلیل اینکه خود را از من دریغ کنی چیست؟ هیچگاه چیزی مضاف بر دیدنت و حس کردن بوی تنت نخواستهام پس دلیل بر چیست؟ خودخواهانه درنظر میرسد ولی من تو را میخواهم. میخواهم تمام اجزایت را تا شمار آخرین نفسم به یاد داشته باشم تا با آرامش به خواب بروم. آری، من دیوانهت شدهام.