تا حالا حس کردی به جایی که هستی تعلق نداری؟ انگار ریشه توی خاک نداری، حس رفتن داری.
انگار یه مسیری داره تورو صدا میزنه و میگه متوقف نشو اینجا نمون. خونه ی تو جای دیگست.
یه قدم که برمیداری یکم آروم میشی اما باز حس میکنی یه نفسی که تازه کردی و اسبت رو تازه نفس کردی باید به راهت ادامه بدی.
انگار آدما رنگ و بوی موندن ندارن. هر کدوم نقششون رو که توی نمایش زندگیت ایفا میکنن، بی چون و چرا حذف میشن. مهم نیست چقدر دست و پا بزنی و خودتو به درو دیوار بکوبی، اونا نمیتونن هم مسیرت باشن. وقت رفتنه، وقت خداحافظی. این مسیر فقط و فقط مال توعه. اونا اومدن که راهو عوضی نری. بعدش تو سایه گم میشن و تو رو میسپارن به جاده.
گاهی میشکنی، گاهی ادای آدمای قوی رو در میاری، گاهی واقعا قدرت درونیت رو حس میکنی، میخوری زمین و پا میشی. دست به زانوی خودت پامیشی. یاد اون آدما میوفتی و میگی کاش بودن دستتو می‌گرفتن. اما حکایت چیز دیگریست...
بعضیا هم از اولش میان که سنگ بندازن، که یه چیزی بکنن، یه تاخیری در رسیدن به مقصد ایجاد کنن، خبر ندارن تو از اون پایین به جاده نگاه نمیکنی، تو دلت پیش مقصدیه که روحتو آروم میکنه?
گاهی یکی میاد که حس موندن داره، نمیدونی چرا اما انگار هم مسیره، انگار قراره کنارت قدم برداره تا این مسیر خوشگلتر و جذابتر به چشمت بیاد، هنوز سخته‌ها اما لذتبخش تر بشه، عقلت میترسه میگه اینم میره، اما قلبت ?میگه نه!! این موندنیه!!
معلوم نیست تا کجای مسیر باشه، شاید اونم یه راهنما باشه، کاش هیچوقت به مقصد اون نرسیم، کاش مقصدمون یکی باشه...
