
شبیه هیچ یک از پرنده هایی که میشناختم نبود هرچه اصرار کردم برای پیدا کردن شباهت ، بیشتر ناامید شدم ؛ نه آن عقاب زخمیِ زیبای بینوا نه حتی شاهین های آسمان کِیتی (کِی: نوعی شاهین در گویش بومیان
، تی : محل زیست) ، هیچ کدام "او" نبودند.
ناتمام رهایش کردم روی کاغذ دفتر سبزرنگ بعد هم بی توجه به او شروع کردم به ورق زدن جزوه ی امتحان روز بعد. قرار بود شبیه عصفورة قلبي باشه که کاظم الساهر از نزار قربانی در گوشم میخواند ولی نشد...ولی تو که "او" رو ندیده ای نه ؟ چشم هایش درشت و تنش ظریف بود ، نگاهش هم خیره تر بود. این هم نشانی ! اگر او را دیدی سلامم را برسان.
پ.ن : یک نفری بیشتر از من دوستش داشت ، مال او شد.