من!

من، دیوانه ترین دیوانه این شهرم

هر روووووووز لباس خستگی را بر تن میکنم و پرسه میزنم در کوچه های دلتنگی

با اشک می خندم و در اندوه مستانه میرقصم

تنها خوشی زندگیم نوشتن و نوشتن و نوشتن است

تا خود قیامت میتوانم بنویسم و خسته نشوم از مکتوب کردن آشفتگی های ذهن بیمارم

غریبه و آشنا برایم فرقی ندارد

همه را دوست دارم و هیچکس...

نوشته هایم بوی غم دارد و خودم پرم از امید

.

.

.