نویسنده: یک نوه!
بعد ازشیوعِ کرونا یکی از مهمترین دغدغه‌های هر خانواده‌ای مراقبت از مادربزرگ‌ها و پدربزرگ ها در مقابل این ویروسِ کژرفتار بود که القصه خانواده ما نیز از این قاعده مستثنی نبود! اینجانب دارای یک مادربزرگِ بسیار اجتماعی با دایره ی گسترده ای از روابط می باشم به حدی که همیشه به شوخی و مزاح البته به گونه ای که نشنود بیان میدارم:
رفیق بازِ کی بودی تو!!
با شیوع این ویروس، کمیته ی بحران به سرعت هرچه تمام‌تر در کانونِ خانواده شکل گرفت تا با تدوینِ پروتکل‌هایی کارآمد ، مانع ازحضور نامبرده در اجتماع گردیم که الحق والانصاف کارِ ما از جنابِ دکتر زالی رییس ستادِ مدیریتِ بحران در استان تهران، بسیار دشوارتر و سخت تر بود!!
از همان ابتدا به سه گروه تقسیم شدیم و قرارمان بر این شد که پدر، مسئولِ خریدهای مادربزرگ شود و هر سه روز یکبار خریدهایی را انجام داده و با حفظ فاصله‌گذاری اجتماعی آن ها را به ایشان تحویل دهد! اینجانب نیز به عنوان سربازِ وطن در کادرِ درمان، مسئولِ ارائه‌ی خدمات پزشکی در دربِ منزل اعم از انواع تزریقات، تست قند خون، ارزیابی فشار خون و تهیه مایحتاج دارویی ایشان شوم! اما سخت ترین قسمتِ پروتکل را مادر به گردن گرفت و آن هم رایزنی های پیچیده پیرامونِ مجاب ساختن ایشان به منظور ماندن در منزل بود! مادر هرشب راسِ ساعت خاصی با نامبرده تماس میگرفت و حدود 45 دقیقه از خطرات کرونا، تعداد مبتلایان روزانه، تعداد فوت شدگان در طی 24 ساعت گذشته، مجموعِ کل مبتلایان و القصه سرایتِ شدید این بیماری سخن میگفت و در پایان با این جمله مواجه میشد که:
من حوصلم سررفته و فردا میخوام برم بیرون! همه بیرونن فقط تویی که به من میگی بمون خونه!
و مجددا مادر 45 دقیقه ی دیگر مشغولِ شرحِ وخامت اوضاع و شرایط میشد و عاجزانه درخواست میکرد که این شرایط موقتی بوده و با اندکی صبر، سحر نزدیک است!
حدودِ دوماهِ کارِ تیمیِ سخت و طاقت فرسا توانستیم با اعمال سیاست های مبتنی بر زور و فشار ایشان را در منزل نگه داشته و دايما تاکید نماییم که کرونا همچنان شکست نخورده است و ایشان نیز با همان پایداری مثال‌زدنی در پاسخ به ما بگوید:
من فردا میرم بیرون، به شماهام کاری ندارم. اصلا قرنطینه دیگه چیه! هی بمون خونه، بمون خونه!!!!!
القصه با اعمالِ فشار از جانب ایشان و چربیدن سمبه‌ی پرقدرت مادربزرگ، اینجانب قرار شد دیروزبه همراه نامبرده به پیاده روی رفته تا اندکی هوا خورده و دست از بهانه گیری و اعتراض های وقت و بی وقتش به قانونِ «در خانه بمانیم!» بردارد! که لازم به ذکر است با مصیبت های فراوان و دادنِ امتیازات بسیار، راضی به نصب ماسک و دستکش گردید!!!
پیاده‌روی دونفره ما شروع شد و سعی نمودیم در محیطی خلوت از پارک اقامت گزیده تا کمتر در معرض عبور جمعیت باشیم و میزانِ خطراتِ احتمالی را به صفر برسانیم! همچنان که مشغولِ لذت بردن از هوای بهاری بودم ناگهان دیدم نامبرده به سمتِ چند خانم در حرکت است! بلافاصله به سمتش حرکت کردم تا هدف این کار را جویا شوم که دیدم با خشم و جدیتی فراوان خطاب به آن خانم‌های جوان گفت:
ببینم مگه شماها نمیدونید کرونا اومده؟ چرا الان توی قرنطینه نیستید؟ چرا ماسک و دستکش ندارید؟ همین دیشب اخبار گفت چندهزار نفر این مریضیو گرفتن! بعد شماها همینطوری اومدید پارک؟ بلند شید برید ماسک بزنید حداقل! چون فکر کردید جوونید دیگه مبتلا نمیشین؟ نخیرم اینطورام نیست همه میگیرن! منو ببینید اگه به زور و اجبار نوه‌م نبود توی قرنطینه میموندم!!!
مادربزرگ به این یک مورد اکتفا نکرده و سپس به سمتِ سربازی که روی نیمکت کناری نشسته بود رفته و گفت:
پسرم چرا ماسک و دستکش نداری؟! بلند شو همین الان برو از دواخونه بگیر استفاده کن، حیفه جوونی، قدرشو بدون بعدا مثل من عصا به دست میشی!
بعد از اطلاع رسانی‌های دلسوزانه‌ی مادربزرگ به بانوان و سربازِ وطن با لبخندی که حاکی از رضایتمندی درونی ناشی از انجامِ رسالت اجتماعی ایشان بود و همچنین بابتِ این حجم از متحول شدنِ ناگهانی احساسِ غرور میکردم که نامبرده رو به من کرده و گفت:
خب دیگه این اطراف خلوت شد، یک ساعت بیشتر بمونیم مادر، چی بود اخه اون قرنطینه!!! :)))
پانویس: قانون خوب است اما برای همسایه! :))
به یادِ جمله ای مشهور در بی آرتی ها: سالمندان سرمایه‌های جامعه هستند، قدرِ آنان را بدانیم! اما
هرگز فریبِ آن ها را نخوریم :)))
