نویسنده: سهیلابانو!

گاهی در زندگی به بیماری «به اینرسی نامبرده دست نزنید» دچار شده و از هرگونه تغییر وضعیت و القصه انجام هرگونه فعالیت هراس پیدا خواهید کرد و حس و حال هیچ چیزی را نخواهید داشت حتی خوردنِ سیبزمینی داغِ داغ. تحقیقات نشان داده است که در روز جمعه 110 درصد افراد دچار این بیماری شده که محققان علت اصلی این عارضه را « فکرِ شنبه تلخ دارد جمعهی اشخاص را» عنوان میکنند! با این دیباچه وارد متن اصلی میشویم!
نامبرده نیز همانند سایر مخلوقات دچار بیماری مذکور شده و به منظور تغییر فضا تصمیم گرفتم تا بعد از چندین ماه دوری سَرَکی به پاتوقِ همیشگیمان بزنم! در همان بدو ورود با تغییر در طراحی فضا مواجه شدم که ناگفته نماند خیلی هم بدک نشده بود و هنوز میتوانستم اینجا را دوست داشته باشم! بلادرنگ وسایلم را بیرون آوردم تا شاید با کمکِ این فضای هنری (!!) انگیزه و شوق مجددی برای تکمیل پروژهام داشته باشم!

هنوز هیچ بنی بشری جز اینجانب در این مکان حضور نداشت و از این حجم از سکوت و آرامش در پوست خود نمیگنجیدم که!!!
حتما شما خوانندگان محترم نیز همانند اینجانب دارای دوستی میباشید که به خروسِ بیمحل معروف باشد و تنها رسالتش در این دنیای فانی، برهمزدنِ آرامش دوستان و رفیقان باشد! همین دوستِ نامبرده در همان لحظات سراسر آرامش به اینجانب پیام داده و فرمودند:

در همان لحظاتِ سراسر انتظار(!!!) تا آمدنِ دوستِ مذکور، دو پسر جوان و یک خانم جوان نیز به جمعِ حاضر درکافه اضافه شدند! از پاقدمِ آن خروسِ بیمحل، آرامش رفته رفته رو به نابودی نهاد! آن دو پسر درست در پشتِ سر اینجانب مستقر شده و از همان بدو ورود، شروع به گفتمانی جدی با صدای بلند نمودند!
یکی از آنها دانشجوی دکترای جامعهشناسی بود! میگفت طرحی برای بهبود وضعیت آموزشی کشور دارد! اما هنوز نمیداند که فرصتش رسیده است که آن طرح را ارائه دهد یا نه! دوستش نیز مهندسی نرمافزار خوانده بود و حالا سخت به دنبال کار میگشت! میگفت دو ماهی را در اسنپ فود کار کرده اما این شغل راه پیشرفتی ندارد و حیف از آن روزهایی که در دانشگاه هیچ و پوچ سپری شده است! جامعهشناس گفت: اتفاقا طرح من میتواند تمام این باگهای آموزشی و شغلی را پوشش دهد! میخواست بیشتر از طرحش بگوید که خروسِ بیمحل از راه رسید!
هنوز به صندلی نرسیده بود که گفت:
چی سفارش بدیم؟ موهیتو خوبه؟ :))
با همان بیحوصلگی در پاسخ گفتم: هرچی میخوای سفارش بده و بخور و زودتر برو! یک روز اومدم کار کنم که تو از راه رسیدی!!
بدون توجه به بیانات نامبرده اقدام به سفارش نمود! صدای بلندِ آن دو پسر، توجه خروسِ بیمحل را نیز جلب کرد و بدون آنکه به من توجهی کند با اشتیاق به حرفای آنها گوش میکرد!
جامعه شناس تردید عجیبی در حرفهایش موج میزد، میگفت از خدا خواستهام که یک نشانه برایم بفرستند تا یقین حاصل کرده و دست به اقدام بزنم! مهندسِ ناامید در پاسخش گفت: پس بشین تا نشانه از راه برسد!!
نشانه از راه نرسید اما موهیتوی سفارشداده شده از راه رسید!

شاید یک موهیتوی خنک در کنارِ یک خروسِ بیمحل قادر باشد حجم بیحوصلگی نامبرده را بشورد و ببرد! آغاز به نوشیدن کردم که دیدم خروسِ بیمحل سخت با موهیتوی خویش درگیر بوده و تمام صورتش از شدتِ مکش سرخ شده است!! در واکنش به دشواری پیشآمده گفتم: بیام کمک دوستِ عزیز؟ با دلخوری و اندکی عصبانیت گفت:
هرچی میخورم چیزی نمیاد بالا! مشکلش چیه؟!!
به سرعت نیِ نامبرده را از درون لیوان به بیرون کشید و شروع به بررسی علتِ حادثه نمود!
آهااان، پیداش کردم، یدونه هسته لیمو توش گیر کرده! خب چرا هسته اینارو نگرفتن؟! :/
نیمخیز شدم تا برایش نی تازهای از آقای کافهچی دریافت کنم که ناگهان مانع رفتن نامبرده شده و در پاسخ گفت:
نمیخواد بری! من هرجوریه باید این هسته رو دربیارم!
پس از شنیدنِ کلمهی رعبآور «هرجوریه» از دهان استاد در دل یقین نمودم که بلاشک پایانِ این قصه، داستانساز(!!) خواهد شد!
ایشان با تمام قوا در گام اول، اقدام به باز کردن تمامِ پیچخوردگیهای هنری نی نموده و سپس در اقدامی برقآسا در حالتی که انتهای نی به سمت اینجانب بود، لُپهای خویش را با دمی عمیق از باد پر کرده و با سرعتی در حدود دویست کیلومتر بر ثانیه شروع به فوت کردن در داخل آن نگونبخت نمود!
همهچیز در کسری از ثانیه اتفاق افتاد و تنها اینجانب شاهدِ حرکتِ سریعالسیرِ یک هسته از کنار صورتم بوده و از باقی ماجرا اطلاع نداشتم تا اینکه جامعهشناسِ مذکور ناگهان از جا بلند شده و دست به پشت گردنش کشیده و با تعجب به خروسِ بیمحل نگاه میکرد!
خروسِ بیمحل که کماکان به علتِ شوکِ حاصل از این حادثه، نی در دهانش قرار گرفته بود با دستانی لرزان، نامبرده را به داخل لیوان فرو برده، رو به جامعهشناس گفت:
بخدا عمدی نبود! من میگم شاید اصلا این همون نشونهای باشه که از خدا میخواستین ://