نویسنده: همبندی آلبرت!

دیپاچه!
جناب آلبر کامو نویسنده و فیلسوف فرانسوی که البته ما در محلهمان آلبرت کاکو خطابش میکنیم!! در کتابی نه چندان معروف به نام افسانه سیزیف میگوید:
همواره زمانی فرا می رسد که باید میان تماشاگر بودن و عمل کردن یکی را انتخاب کرد، این معیار انسان بودن است...
اگر گمان بردهاید که این نوشته ارتباط مستقیم و یا غیرمستقیم به جمله ی کاکوم جناب آلبرت دارد سخت در اشتباهید چرا که نامبرده تنها به منظور انجام امورات فرهنگی به معرفی این کتاب پرداخته و پیشنهاد میکند مطالعه ی این کتاب را در اسرع وقت از لیست کتابهای انتخابی خود حذف نمایید.
القصه در عصر حاضر که از شدت بلایا هیچ شباهتی به عصر نداشته و فی الواقع شبی تاریک است،اخبار این ملک آن چُنان شگفتآور شده است که هر لحظه نامبرده را به یاد خاطرهای در دوران جوانیمان میاندازد! لذا تصمیم گرفتیم این خاطره خویش را به رشته تحریر درآورده و برای تمام تنباندریدگان حاصل از شدتِ این دست معضلات به یادگار بماند..!!
واقعه!
سال دوم مقطع شریف کارشناسی به سر میبردیم، استاد زبان عمومی بانویی مهربان و القصه انسانی پایه بود! موضوع ارائههای پایان ترم باید در اسرع وقت مشخص میشد و هر دانشجو، سابجکت (!!) خویش را ارائه میکرد! نامبرده به همراه دو تن از دوستان که یارانِ غار محسوب میشدیم و مثلث شرارتهایمان به گوش همگان رسیده بود، در طی نقشهای حسابشده تصمیم گرفتیم که برای پرزنت خویش، موضوع جذاب «سورپرایز» را برگزینیم! پس از برگزاری جلسات مشورتی طولانی، طرح نهایی به تصویب رسید!
روز ارائه از راه رسید! ساعت 8 صبح در میدان تجریش با بهناز قرار گذاشتم، به محض ملاقات با سرعتی در حدود ده میگ میگ بر ثانیه، به سمت یک کلاس خالی حرکت کردیم، بادکنکی عظیم الجثه از جیب درآورده و اقدام به باد کردن ایشان نمودیم، ناگفته نماند نامبرده به حدی بزرگ بود که هر سه نفر، نوبتی آن را باد کرده اما باز جا برای بادشدن داشت!! بالاخره بر سرِ سایزِ بادکنک به توافق دست یافته و دست از کار کشیدیم! حالا نوبتِ جاسازی محموله برای رسیدن به محلِ عملیات بود! بهناز همواره کوله پشتیای به همراه داشت که من همراه با اعضای خانواده در آن جا میشدیم لذا بهترین مکان برای اختفای محموله به شمار میرفت!
بالاخره کلاس خالی شد و ما با همان آرامش همیشگی در انتهای کلاس مستقر شدیم! اندک اندک دوستان از راه رسیدند و زمان ارائه فرارسید. نقشه از این قرار بود که بنده برای ارائه بروم و به محض گفتن:
وات ایز دِ سورپرایز؟
همدستان در انتهای کلاس، اقدام به ترکاندن بادکنک عظیمالجثه نمایند!
فوقع ما وقع!
پس از ترکیدن دهشتناک بادکنک، الحق و الانصاف دیدنِ چهره و عکسالعمل همکلاسیها از جایگاهِ استاد صفایی دیگر داشت! خداوند قسمتِ همه حاجتمندان نماید!
چندنفر از دوستان به محض ترکیدن محموله، به سمت دربِ خروجی کلاس دویده و چندنفر دیگر نیز مانند فنر در جا ایستاندند! اما بلاشک بهترین و دردناک ترین واکنش مربوط به تنها پسرِ کلاس بود! ایشان پس از ترکیدنِ بادکنک اندکی جا به جا شده و بعد در همان حالت باقی ماند!!! و تا پایان کلاس هیچ گونه حرکتی نکرد!
واکنش نامبرده همهی ما را به فکری عمیق فرو برده بود که نکند دچار شوک شده باشد و لاجرم همین تنها پسرِ کلاس را نیز از دست بدهیم !!! در همین افکار بودیم که کلاس به پایان رسید و دو نفر از دوستان فردِ مذکور، داخل کلاس شده با حالتی غیظآلود به ما نگاهی انداخته و ایشان را روی زانو تا سرویس، همراهی کرده تا شدتِ حوادث را در اسرعِ فرصت تخلیه نماید!
در نهایت با جستجوهای گسترده متوجه گشتیم که شبِ گذشته غذای خوابگاهِ پسران، به تنی چند از نامبردگان( از جمله تنها پسرِ کلاسِ ما) نساخته و گلاب به رویتان دچار فعل و انفعلاتی شدید با سرعتِ دو میگ میگ برثانیه شدهاند!
ایشان که خود زخمی بر بدن داشت با ترکیدنِ بادکنک و رخداد سورپرایز، اوضاع گوارشیاش طغیان نموده و از ترسِ ایجاد صحنههای نامناسب در همان جا بی حرکت باقی مانده بود!
تدبیرانه و امیدانه!
هدف از بیان این خاطره که بی شباهت به این روزهای ما نیست، این است که از همین تریبون(!) خطاب به مسئولان محترم(!!) اعلام نمایم:
اندک زمانی را دست از سورپرایز کردنِ ما برداشته و سر در جیبِ مراقبت و اختلاس فرونمایید زیرا که دیگر از شدتِ فعل و انفعالاتِ چندین میگ میگ بر ثانیه ناشی از تدبیرِ شما نامبردگان، زانویی برایمان نمانده و بی حرکت در یک جا خشکمان زده است!