احمق بودن موضوع و روش جالبیست، اما برای من سخت غمانگیز و خطرناک.
دوست ندارم احمق باشم.حماقت برای من یعنی دور شدن از شعور،هدف و دانشی که شاید برای آن کوشش کردهام،حتی اگر اندک.
من در هنگام شکست،خستگی و شاید سردرگمی بیشتر احساس حماقت دارم.حماقت هم که تنها نمیآید! همیشه اضطراب و افسردگی کنارش هستند.کاش همرهان من هم مانند این دو، وفادار بودند،ماندگار و جاودان!
به هنگام حماقت-که به گمانم باید انکارش کنم وگرنه امیدی برایم باقی نمیماند-از همیشه شکنندهترم! هر گاه هم شکننده باشم،احمق هم هستم! احمق که باشم،دیگر خرابه ای بیش نیستم،ارزشی برایم نمیماند.خرابه،هم ترسناک است هم تاریک!
داشتم میگفتم،احمق که میشوم،ضربان قلبم تندروست.جوش و خروش سرخِ خون را میشنوم که شریان زندگیام را میشکافد. احمق که میشوم،بازار ذهنم جمعه میشود و شلوغ! مردم هجوم میآورند با افکارشان،مردم فزون سخن!
دیگران از احمقها خوششان نمیآید،حسش میکنم.بوی تنفر آنها قابل استشمام است.کنار سایه ام میشنوم که چقدر از حماقت بیزاراند. نه اینکه خودشان لیوان خرد سر کشیده باشند ها،نه. آنها از خرد تنها رَدی محو و مات دارند که بود و نبود آن فرقی به حال هیچ کس ندارد.
من فراوان به بی اهمیت بودن مردم و افکارشان تاکید میکنم،اما دریغ از باور داشتن به آن.من از اینکه گمان کنند احمق هستم بیزارم.من میترسم که مرا از آن گروه بشمارند و این بیم خود حماقت است.
این احساس مدتی طولانی در کنار من نفس میکشد و قد بلند میکند،پس هنوز پایان آن را نیافتهام! شاید شما بیایید شاید هم مانند من غرق در گمراهی باشید.اما در آخر نکند ما جملگی احمق باشیم؟