ویرگول
ورودثبت نام
Sociology Alzahra
Sociology Alzahra‌‌*** انجمن علمی دانشجویی جامعه‌شناسی دانشگاه الزهرا تهران ****‌‌ ‌S‌‌ociology Association Of Alzahra University, Tehran ‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌‌****ا‌‌ینستاگرام و تلگرام : Sociology_Alzahra
Sociology Alzahra
Sociology Alzahra
خواندن ۲ دقیقه·۵ سال پیش

دستیابی عادلانه به سرمایه‌های فرهنگی در ایران

یادداشتی جامعه‌شناختی در باب نظریه سرمایه فرهنگی پیر بوردیو

اینستاگرام و تلگرام انجمن را دنبال کنید.



پیر بوردیو،جامعه‌شناس فرانسوی از مفهومی به نام سرمایه‌فرهنگی یاد می کند.او افرادی را در این زمینه موفق می داند که رموز فرهنگی صحیح را در دو نهاد خانواده و آموزش و پرورش فرا گرفته باشند.پیر بوردیو،جامعه‌شناس فرانسوی از مفهومی به نام سرمایه‌فرهنگی یاد می کند.او افرادی را در این زمینه موفق می داند که رموز فرهنگی صحیح را در دو نهاد خانواده و آموزش و پرورش فرا گرفته باشند.
آیا دو نهاد گفته شده توانسته به عدالت، زمینه های دسترسی برابر را برای فرزندان ایران فراهم کند؟
متاسفانه همگی ما واقف وضعیت اقتصادی و مالی خانواده ها در ایران هستیم.آیا خانواده ای که با پیچیدگی ها و مشکلات تامین نیازهای اولیه دست و پنجه نرم می کند، توان شکوفایی استعداد فرزندش را دارد؟
در همین اول کار،اقتصاد ضعیف ما عامل نابرابری در دسترسی به سرمایه های فرهنگی یکسان می شود.
در خوشبینانه ترین حالت،خانواده بتواند فرزندش را وارد حوزه آموزش و پرورش کند.این نظام تمام کودکان ایران را با تمام تفاوت هایشان قبول می کند؟ یا اینکه خانواده ها را بر سر دوراهی مدارس دولتی و خصوصی رها می کند؟
در مدارس دولتی(براساس تجربه خودم از هر دو مدل مدرسه و قطع به یقین تجارب خودتان)تنها آموزش صرف را شاهد هستیم و بستری برای شناخت کودک و توانایی های او وجود ندارد.
گویی قانون نانوشته ای وجود دارد؛شکوفایی و شناخت استعداد فرزندت را خواهانی پس او را وارد مدارس خصوصی کن با هزینه های گزاف،و یا اینکه از پس هزینه ها برنمی آیی و باید سراغ مدارس دولتی را بگیری.
مشکلات مالی تا آنجایی پیش می رود که خانواده نمی تواند موقعیتی فراهم کند تا هم خود و هم فرزندش از ابزارهای فرهنگی بهره ببرند.همچون خرید کتاب و مطالعه،تماشای فیلم و سریال،رفتن به کنسرت،آشنایی با هنرهای تجسمی و بازدید از کارگاه های هنری.
اگر تمامی کودکان ایران زمین به عدالت و برابری نتواند موارد بالا و سایر مثال های نگفته شده را حتی شده یک بار لمس نکنند،چه طور علاقه و آینده اش را پیدا کند؟
کودکی و رویاهای او در کوچه پس کوچه های شهر میمیرد، بی آنکه بفهمد که بود و چه می توانست بکند.
تا زمانی که نتوانیم حداقل های دسترسی به منابع و سرمایه های فرهنگی را برای تمامی فرزندان ایران،چه در کلان شهر ها و چه در لب مرز تامین کنیم،چگونه می توان توقع توسعه ملی و فرهنگی را داشت؟

? مریم توکلی، کارشناسی‌جامعه‌شناسی.

۱
۰
Sociology Alzahra
Sociology Alzahra
‌‌*** انجمن علمی دانشجویی جامعه‌شناسی دانشگاه الزهرا تهران ****‌‌ ‌S‌‌ociology Association Of Alzahra University, Tehran ‌‌ ‌‌‌‌‌‌‌‌ ‌‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌‌‌‌****ا‌‌ینستاگرام و تلگرام : Sociology_Alzahra
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید