شکی نیست که فکر مانند حافظه برای زندگی روزمره ضروری است.
فکر، تنها وسیله ای است که ما برای ارتباط با دیگران و امور مربوط به شغل خود در اختیار داریم.
فکر رجوعی است به حافظه،
حافظه ای که از طریق جمع آوری دانش، تجربه، سنت و زمان به وجود آمده.
فکر واکنشی است منبعث از پس زمینه حافظه.
در نتیجه فکر در جایگاه خود لازم و ضروری است،
اما زمانی که به قلمرو ذهنی و روانی به شکل فرافکنی به گذشته و آینده فضولی می کند،
باعث پدیدار شدن ترس و همچنین لذات می گردد،
در نتیجه ذهن گنگ و کودن شده و قادر به تصمیم گیری و عملکرد نمی باشد.
كريشنامورتى
