دوستم فرح زنگ زد گفت پوران ساعت ۴ میاد تو هم بیا به خواهرت هم بگو بیاد.هوا هوا سرد سرد بود و باد شدیدی می وزید بحدی که فاصله ۱۰۰ متری تا خونه فرح رو بسختی طی کردم.و نزدیک بود از سرما قبض روح بشم.پوران با آهنگ ماهواره شروع به رقصیدن کرد و ما سه نفر رو هم به رقص واداشت .پوران و خواهرم خوب میرقصن اما من و فرح فقط در حد خالی نبودن عریضه!!تا رسیدن چای و شیرینی ما همچنان بی هوا میرقصیدیم!
این یه شل کن بود بعد از سفت کنی که یکی دو ساعت جلوترش توی خونه مون اتفاق افتاده بود.زندگی پر از شل کن و سفت کن های اینچنینی است .میخوام بگم کلا طبیعت کار خودشو بلده ؛اگه مرتب بخواد سفت بگیره شخص از سفتی قالب تهی میکنه و اگه زیاد شل بگیر و همه چی ریلکس و راحت باشه طرف از خوشی زیادی دلش زیر و رو میشه و از شدت افسردگی قالب تهی میکنه....
