
یک ماه پیش دختری به من گفت: «دوست دارم پسر را بلاک کنم، بعد اون هی زنگ بزنه ببینه من کی از بلاک درش آوردم تا با هم آشتی کنیم.»
فردای اون روز یک بار زنگ زدم و دو تا پیام دادم که جواب نیومد. من هم پیگیر نشدم. نه از سر لجبازی؛ چون فهمیدم رابطهای که با تست شروع شود، از همان اول جواب خودش را داده است.
این روزها همهمان به هم دسترسی داریم. هر وقت بخواهیم میتوانیم پیام بدهیم، زنگ بزنیم، استوری ببینیم. اما دسترسی داشتن با نزدیک بودن فرق دارد.
من این را در همان رابطه فهمیدم. ما از صبح تا شب حرف میزدیم، به هم محبت میکردیم، با هم بیرون میرفتیم. همهچیز شبیه یک رابطهٔ خوب بود. تا آن روز که گفت میخواهد بلاکم کند تا ببیند چقدر دوستش دارم.
آن لحظه فهمیدم ما داشتیم با هم حرف میزدیم، اما با هم نبودیم.
گاهی فکر میکنم موبایل آینهای شده که خیال میکنیم همهچیز را درست میکند. فکر میکنیم چون میتوانیم هر لحظه پیام بدهیم، پس رابطهمان محکم است. اما نه.
من خودم یاد گرفتم که یک پیام طولانی و پر از ایموجی، جای یک نشستن رو در رو را نمیگیرد. جای یک «حالت چطوره؟» واقعی را نمیگیرد.
این روزها همه دوست دارند یک برچسب داشته باشند. یکی میگوید من کمالگرا هستم، یکی میگوید من خودشیفتهام و این را جذاب میداند. ما آدمها را با برچسبهایشان میبینیم، نه با خودشان.
من هم همینطور بودم. تا وقتی فهمیدم آدمی که جلوی من نشسته، بیشتر از یک برچسب است. بیشتر از یک پروفایل، بیشتر از یک عکس.
فکر میکنم امروز بیشتر از هر زمانی گزینه داریم و همین باعث میشود انتظار داشته باشیم یکی کاملترین و بینقصترین باشد. مثلاً یک مرد کامل، محکم، مستقل که هم عاشقمان باشد، هم قوی و آویزانمان! درست مثل فیلمهای فانتزی.
اما عشق واقعی اینطوری نیست. عشق در مدت زمان ساخته میشود، نه از روز اول.
گزینهٔ زیاد باعث میشود انتخاب درست نکنیم یا فقط صبر کنیم. البته که خیلی از پسرها حتی به این درجه هم نمیرسند. شاید این هم جالب باشد که جایگزین داشتن همیشه به معنی حال خوب نیست؛ فقط زمان وقوع درد را جابهجا میکند.
من یاد گرفتم ظاهر را با ارزش اشتباه نگیرم. معیارهای واقعی معمولاً همانهایی هستند که در عکس و پروفایل دیده نمیشوند.
شاید بهتر بود توی مدرسه یاد میدادند چطور سازگاری و ساختن رابطه را یاد بگیریم. معیارها و اخلاقها هم عوض شده.
مثلاً من خودم قبلاً میگفتم یکی را دو سه ماه بشناسم و بعد برم بیرون؛ الان فکر میکنم بعد از دو یا سه هفته حرف زدن برای بیرون رفتن کافیه. چون واقعاً تصویری که از پشت تلفن درست میشود با آن قرار اول خیلی فاصله دارد.
خیلی موقعها گزینهها زیاده اما انتظارات هم زیاده. این مدت خیلی روی شخصیت و تیپ و هیکل کار کردم؛ نتیجه این شد که فرقی به موضوع اصلی ندارد. آدم که بخواهد بماند، میماند.
خیلی از پستهای اینستاگرامی را میبینم که «چطور یک پسر و یک دختر را به خود وابسته کنیم» و کلی عکسنوشته و ترفند دستکاری روانی دارند. همین جملهها را در حین رابطه از طرف مقابلم هم میشنوم.
برایم جالب است که پای این ماجرا به خودم هم رسیده!
حرف آخر
در آخر، تا میتوانید تفریح کنید و از همینکه هستید لذت ببرید؛ که زندگی کوتاه است.
اما من دیگر دنبال رابطهای هستم که نیاز به بلاک کردن و تست کردن نداشته باشد؛ رابطهای که در آن هر دو طرف بدانند چه میخواهند.
حالا شما بگید:
شما ارتباط واقعی را انتخاب میکنید، یا رابطهای که با تست و بلاک کردن ثابت شود؟
و اگر تجربهٔ مشابهی دارید، در کامنت بنویسید: شما ماندید یا رفتید؟