آدمی خسته و تنها و اندیشناک بر سر سنگی نشسته بود...
و زمین به سخن در آمده با او چنین میگفت:
به تو نان دادم... و علف به گوسفندان و گاوان تو ...
و برگهای نازک تره که قاتق نان کنی...
انسان گفت: میدانم...
پس زمین گفت: به هرگونه صدا با تو به سخن در آمدم...
با نسیم و باد... با جوشیدن چشمه ها... با ریزش آبشاران... و با فرو غلتیدن بهمنان از کوه...
و آنگاه که یخت بیخبرت یافتم به کوس تندر و ترقه ی طوفان...
انسان گفت : میدانم... میدانم... اما چگونه می توانستم پیام تو را دریابم...؟