نیکولاس...
پیرتر از گناه بود، و ریشهایش سفیدتر از بلورهای برف. مرگ آرزویش بود.
بومیان کوتولۀ غارهای قطبی همزبان او نبودند. آنها بهوقت فراغت از کارِ کارخانه، مراسمی اجرا میکردند که برای نیکولاس همچون جیکجیکهایشان نامفهوم بود.
سالی یکبار او را مجبور میکردند رهسپار شب بیپایان شود و او نیز گریان و نالان به آن تن در میداد. او در طول سفر کنار هر کودکی در دنیا توقفی میکرد و یکی از کادوهای نامرئی کوتولهها را کنار تختشان میگذاشت. کودکان به خواب میرفتند، منجمد در زمان.
او به حال پرومته و لوکی، سیزیف و یهودا حسرت میخورد. مجازات او سنگینتر از آنان بود.
ها.
ها.
ها.