در دوران کودکی و نوجوانی، مثل خیلی های دیگر شیفته جمشید هاشم پور بودم! البته باید اعتراف کنم که هنوز هم هستم. در دهه هفتاد و اواسط هشتاد سینما رفتن رنگ و بوی متفاوتی داشت. خصوصاً برای آدم هایی مثل من که در شهر های کوچک زندگی می کردند. ما برای دیدن فیلم های سینمایی روز نیازمند داشتن چیزی در حد و اندازه های صبر ایوب بودیم.(البته همچنان هم هستیم!)
شکر خدا شهرستان کوچک ما سینما داشت، سینمایی که در آن کلی خاطرات خوب دارم. در آن زمان پوستر ها و تصاویر چاپ شده از سکانس های فیلمها که معمولا در ورودی و راهروی سینما نصب می شد، تنها راه ارتباط ما با دنیای فیلم ها و به اصطلاح امروزی های سلیبریتی ها بود. من عاشقشان بودم و ساعت ها به این عکس ها نگاه می کردم. یادم می آید پوسترهای بزرگی از فیلم هایی با بازی جمشید هاشم پور در راهروی سینما نصب بود، بارها از مسئول سینما خواهش کرده بودم که یکی از این پوستر ها به من بدهد تا به دیوار اتاقم بچسبانم اما به حرف من گوش نمیداد و میگفت که این پوستر ها و عکس ها را من باید پس بدهم! نمیدانم راست میگفت یا دروغ اما دلم نمیخواست این حرفش را باور کنم!
الان که داشتم به دنبال تصویری برای این مطلب می گشتم پوستر هایی را در اینترنت دیدم که زمانی داشتنشان برای من آرزو شده بود. یکی از آن ها را در ادامه این مطلب قرار میدهم. در همان زمان بود که داییم عکسی قاب شده از یکی از سکانس های فیلم گروگان را به من هدیه داد که خیلی دوستش داشتم. سکانسی بود که جمشید هاشم پور در آن با تیرباری به دست و در حالی که لباس بلوچی در تن داشت مشغول به رگبار بستن اشقیاء بود! بعد از آن هم از آقای اصغری ویدئو کلوپ محلمان پوستری از فیلم ویرانگر را گرفتم که آن هم سال ها روی دیوار اتاقم نصب بود.

خلاصه که آن زمان با پیگیری روزنامه ها و مجلات متوجه می شدم که فیلم جدیدی آمده که جمشید هاشم پور در آن ایفای نقش می کند. اما من باید برای دیدن این فیلم در پرده سینمای شهرستان انتظار می کشیدم، باید صبر میکردم که اکران فیلم در تهران و کلان شهر ها تمام شود تا شاید این فیلم در پرده سینمای ما هم اکران شود! انتظاری که گاهاً ممکن بود تا یک سال هم طول بکشد! بعضی اوقات اینقدر این انتظار طولانی می شد که زودتر از پرده سینما پوستر فیلم را دم درب ویدئو کلوپ محله مان می دیدم! آنجا بود که خواهش و التماس از آقای اصغری صاحب ویدئو کلوپ محلمان را شروع میکردم که فیلم ها را قبل از اینکه به نفر بعدی امانت بدهد برای من نگه دارد تا نفر بعدی من باشم. روزهایی می شد که هر نیم ساعت می رفتم تا ببینم فیلم را آورده اند یا نه. که الحق و والانصاف آقای اصغری هم با من همکاری میکرد. ابتدا فیلم ها روی نوار ویدئویی (VHS) بود و بعدها CD هم آمد. زمانی که فیلم ها هنوز روی VHSعرضه میشد ما دستگاه پخش آن را نداشتیم. در هر سال چند بار پدرم از یکی از آشنایان یک دستگاه VHS Player را که معمولا لُنگ پیچی شده بود به خانه می آورد. بعد آن اولین کار من این بود که دوان دوان به ویدئو کلوپ آقای اصغری می رفتم و فیلم مجازات را کرایه میکردم. تعداد دفعاتی که این فیلم را دیده ام را نمی توانم بشمارم! بعداً که خودمان VHS Player داشتیم یاد گرفتم که می توانم فیلم ها را برای خودم کپی کنم! دیگر بعد از این اکتشاف احساس میکردم که صاحب فیلم ها شدم، مجازات، تاراج، چشم عقاب و... فیلمهایی بودند که با آن ها زندگی کرده ام!
رابطه ام با جمشید هاشم پور به همینجا خلاصه نمیشد! بارها و بارها سعی کرده ام که وی را پیدا کنم! یک روز به ذهنم رسید با تلفن منزلش تماس بگیرم و با وی صحبت کنم! اولین کار من برای رسیدن به این هدف این بود که شماره 118 تهران را پیدا کنم! یادم نیست به چه ترفندی پیدا کردم و تماس گرفتم و به اپراتور گفتم که شماره منزل آقای جمشید هاشم پور را می خواهم! پرسید آدرس؟ آدرس را نمی دانستم! گفتم نمی دانم و گفت که بدون آدرس نمی شود. آنجا اولین مواجهه من با مشکلات زندگی در یک کلان شهر بود!چند بار دیگر تماس گرفتم اما به دلیل نداشتن آدرس نتوانستم به مرحله جلوتری بروم.
یک روز داشتم تلویزیون تماشا میکردم که اتفاق عجیبی رخ داد. اگر اشتباه نکنم جشنی مثل جشن عاطفه ها، یا یک مناسبت خاص یا شاید هم انتخابات بود.تلویزیون داشت به رسم آن زمان (نمیدانم الان هم برقرار است یا نه) پخش زنده ای از مکان های تجمع مردم پخش میکرد، در برنامه ای که از حسینیه ارشاد پخش می شد، ناگهان در کمال تعجب دیدم جمشید هاشم پور آنجاست و دارد مصاحبه می کند! هوش از سرم پرید و تنها جمله ای که از آن مصاحبه به خاطر دارم این است که گزارشگر عزیز پرسید چرا به حسینیه ارشاد آمدید؟ ایشان هم در جواب گفتند چون نزدیک خانه ام بود! تکه ای دیگه از پازل من حل شد. به زیرنویس تلویزیون خیره شده بودم که نوشته بود، "شریعتی - حسینیه ارشاد." مطمئن هستم که خیابان شریعتی و حسینیه ارشاد اولین مکان هایی از پایتخت هستند که یاد گرفتم.
تلفن را برداشتم و تماس گرفتم، خیلی طول کشید که کسی آن سمت خط پاسخ داد، مدت زمانی که برای من به اندازه ساعت ها کشید. بالاخره اپراتور گوشی را برداشت، آدرس و نام را دادم و آن طرف خط در انتظار رسیدن به مرادم بودم که با یک سوال ناگهانی مواجه شدم که اصلا انتظارش را نداشتم، با حالتی تحکم آمیز به من گفت :
-همان آقای هاشم پور که بازیگر هستند؟
با صدایی لرزان گفتم: "بله"...
- اجازه دادن شماره تماس افراد معروف رو نداریم جناب
و تماس را قطع کرد...
آب سردی روی من ریخته شد و الان معنای دقیق آسیب کودکی را که رواندرمانگر ها از آن دم می زنند درک میکنم!
البته با این حال باز هم ناامید نشدم و به تلاش هایم ادامه دادم، راه های مختلفی را امتحان کردم، مثلا یک بار یادم است گفتم:
-نمی دانم که بازیگر هستند یا نیستند، فکر میکنم که دستیار کارگردان هستند ( که زیاد دروغ هم نشود)! البته با خودشان کاری ندارم همکلاسی فرزندشان هستم و سوال درسی دارم!
اما با این کلک ها نمی توانستم سر اپراتوری های تهرانی را گول بمالم! هر چند بعداً با رشد تکنولوژی فهمیدم که ایشان فقط یک فرزند دختر دارند و من که پسر هستم طبیعتاً نمی توانستم همکلاسی ایشان باشم. البته بعید است که خانم اپراتور بیشتر از من از زندگی ایشان خبر داشته باشد و متوجه این نکته شده باشد.
تلاشهای تلفنی همینجا خاتمه یافت و به یاس کامل منجر شد. اخیرا در اینستاگرام این موضوع را برای صفحه ایشان ارسال کردم به امید اینکه روزی به دست ایشان برسد هر چند که این تلاش برای ارتباط هم تا این لحظه به نتیجهای نرسیده است.
بعد از آن جریانات تا به امروز فقط به گفته یکی از اقوام فکر می کنم که مدعی بود در خیابان جمشید هاشم پور را دیده که با سر تراشیده در ماشین بوده و با وی چاق سلامتی کرده! در دوران طفولیت همیشه به تهرانی ها بابت این امکانی که دارند حسودی می کردم! البته الان به یقین رسیده ام که آن قوم و خویش قطعاً چاخان میکرده اما هنوز که هنوز است زمانی که تهران می روم زیر چشمی آدم ها را میپایم که شاید بتوانم جمشید هاشم پور را اتفاقی در خیابان ببینم.
