زندهماندن، فقط نفس کشیدن نیست.
آدمی برای زنده ماندن، فقط به آب و نان و نفس نیاز ندارد.
روح ما نیز گرسنه میشود. تشنه میشود. خاموش میشود اگر تغذیه نشود.
من صحبت میکنم،
من میگویم،
من میخوانم،
من میآموزم،
تا زنده بمانم.
اما این «زنده ماندن» تنها زندهبودنِ فیزیکی نیست.
زندهبودن در دنیای امروز، یعنی در جریان بودن. یعنی فکر کردن. یعنی دیدن، فهمیدن و انتخاب کردن.
وقتی میخوانم، ذهنم را وسعت میدهم.
وقتی میآموزم، جهانم بزرگتر میشود.
وقتی میگویم، تجربهام را به اشتراک میگذارم و با دیگران پیوند میخورم.
ما با یادگیری، از پوچی فرار میکنیم.
با گفتن، از خاموشی.
با نوشتن، از فراموشی.
آموختن و خلقکردن، تنها راههایی هستند که ما را از زندگی صرفاً تکراری روزمره نجات میدهند.
در این دنیای پرسرعت، اگر آگاهانه رشد نکنیم، بیصدا فرو میپاشیم.
پس بیا یاد بگیریم، حرف بزنیم، بخوانیم، بنویسیم و دوست بداریم.
که اینها، شکلهای اصیل زندهماندناند.