مرگ را باور کن
مردنی ثانیه ای زیر رگبار نگاه مردم
زندگی را بشکن
قالبی نو به پروانه ی دل ها بر زن
تا تمام پنجره ها خم شو
با نوازش غم را مرهم شو
و به پهنای نگاهش دل بند
که به تو آهسته می گوید
صبر کن تنها و لبخند بزن
مرگ را باور کن
لذتی زیر اندوخته ی پرواز نیازت
و بهاری رو به اندوه نگاهت
فرصتی دامنه ی ورد شعورت
دامنی پر ز تمنای غرورت
مرگ را باور کن
آتشی زیر خاکستر سرمای وجودت
شعله ای خاک شده باد کرده
زیر باورهای سردش
و زمانی تنها نگریستن تا به اندوه خدا
مرگ را باور کن
شعله را پر پر کن
درد را آغوش کش
بوسه را بر تن کن
زخم را در بی کسی تنها مکن
مرگ را با لغزشی، فردا مکن
زندگی رو به تمنای نگاه مرگ است، باور کن
زندگی ساز سرود مرگ است، باور کن
شعر طوری: ۶/۶/۸۷ چهارشنبه ساعت ۱۹:۴۳
لذتی زیر اندوختی